Wie mijn artikel van vorige vrijdag heeft gelezen, weet dat ik een beetje veel last had van uitstelgedrag. 

Als je dat bij jezelf vaststelt, moet je je durven afvragen hoe dit komt. 

Hoewel ik als therapeut getraind ben in reflectie, gaat dit ook voor mij niet in 1 2 3 en blijft het ook voor mij oncomfortabel om het beestje recht in de ogen te kijken. Maar ondertussen heb ik de reden van mijn uitstelgedrag gevonden. Het heeft te maken met de druk die ik voel en die klaarblijkelijk in mijn systeem binnenkomt. Ik verklaar mij nader. 

Voor mij lijkt het nu alsof iedere psycholoog, therapeut of coach op de ‘corona-trein’ springt. Iedereen die ik online volg, lijkt nu iets te ontwikkelen om de mensen in deze omstandigheden te helpen. Een soort van online crisismanagement. 

Ik doe dit niet. En dan komen de vragen. ‘Doe ik hier wel juist aan?’, ‘Laat ik nu mensen in de steek?’, ‘Wordt dit nu niet van mij verwacht?’,… 

En dat is dus de druk die ik voel: voldoe ik aan de verwachtingen die de maatschappij nu van een psycholoog - therapeut heeft?

Omdat ik daar vrijdag blijkbaar nog niet eerlijk naar durfde kijken, sloeg de uitstelgedrag-functie in werking. Kwestie van jezelf het gevoel te geven dat je iets doet en niet naar de kern van de vraag moet gaan.

Maar als ik nu eerlijk ben tegen mezelf, moet ik durven toegeven dat het opvangen van crisismomenten ‘mijn ding niet is’. 

Ten eerste omdat ik er niet voor ben opgeleid. Ik zie dat meer als een functie van de eerstelijnspsychologen die gespecialiseerd zijn in kortdurende hulp. 

Indien iemand meer begeleiding nodig heeft dan verwijst deze collega door naar de tweede lijn. Zelf ben ik dus tweede lijn, wat betekent dat ik langduriger aan de slag ga met mijn cliënten. 

Maar dat is niet de enige reden. Ik word ook niet ‘gelukkig’ van crisishulp. En nu zou je kunnen denken: ‘dat doet er toch niet toe als jij daar blij van wordt, de cliënt heeft jou nodig’. Misschien vind je mijn uitspraak zelfs egoïstisch. 

Zo zie ik het niet. Als ik help, help ik met hart en ziel. En als dit niet zo is dan krijgt mijn cliënt niet het beste van mij. Als ik nu vlug vlug iets uit de grond stamp om iets aan te bieden waarvan ik denk (!) dat men het van mij verwacht dan geef ik deze mensen niet het beste van mijzelf. Omdat ik er niet voor ben opgeleid en omdat het niet mijn passie is. Ik laat dat dus over aan collega’s die dat veel beter kunnen. Schoenmaker blijf bij uw leest. 

Wie heel aandachtig mijn artikels leest, vindt nu misschien dat ik mezelf tegenspreek. Ik had gezegd dat ik wil kijken om iets online te ontwikkelen en nu zeg ik van niet. Ik bedoelde hiermee dat ik een online traject wil creëren voor mensen die sowieso iets dieper naar hun eigen patronen willen kijken. En nu voelt men dat misschien nog scherper. Wanneer de waan van de dag wordt onderbroken, komen zaken naar boven die moeten worden aangepakt maar waarvoor men geen tijd maakt. Zaken die eisen dat je eerlijk ben tegenover jezelf, zaken die oncomfortabel voelen, waar je liever niet naar kijkt. Maar groeien doet soms pijn en wat je kent voelt altijd veiliger aan (ook als het niet zo goed is voor jou). 

Maar zoals je in dit artikel kan zien, gaat groei ook stap voor stap. Wat vrijdag nog niet duidelijk was, is het op maandag wel. Alleen moet je het beestje wel recht in de ogen kijken. 

En durf je dat niet goed of weet je niet goed hoe hieraan te beginnen dan kan je bij mij terecht. Want dat is wel mijn passie. En dan beloof ik jou dat je het beste van mijzelf krijgt (offline of online).