Maar ik ben ook trots. 

Trots op de weg die ik heb bewandeld. Maar vooral trots op de lessen die ik heb geleerd en de veranderingen die ik als mens ben aangegaan.

Iedereen krijgt zijn portie lessen in het leven. Daar ben ik geen uitzondering op. Maar niet iedereen leert ervan!

En na vijftien jaar heb ik de beslissing genomen om het niet meer alleen te doen. 

Nee, een samenwerkingsverband of een groepspraktijk zit nog altijd niet in de planning. Ik doe nog altijd graag mijn eigen gedacht 😀. 

Maar ik heb nu wel iemand die meedenkt en adviseert. 

Een ondernemingscoach. Iemand die helpt om al mijn ideeën ook tot realiteit te brengen. 

Het is nu eind mei en ik startte bij Ann eind januari (één dag voor mijn 45ste verjaardag, kan het nog symbolischer? 😀).

En het is ongelooflijk wat er in vier maanden al is veranderd. 

Niet alleen qua inhoud (nieuwe website, nieuwsbrief, e-book, nieuw traject) maar ook wat betreft mijn eigen ontwikkeling.

Ann heeft naar boven gehaald wat al lang lag te sluimeren. Wat klaar stond om door te breken maar wat niet durfde. Omdat het tegen de normale gang van zaken is. 

Over wat gaat het? Mijn zichtbaarheid. 

Als therapeut ben ik veel in therapie geweest. Bij verschillende therapeuten. En het stoorde mij telkens dat ik de mens achter de therapeut niet zag. 

Maar ik begreep het wel. Zo zijn we het ook geleerd. 

Zelfonthulling is een heel precair onderwerp onder therapeuten. 

Je mag als therapeut niet jouw eigen lasten op de schouders van de cliënt leggen. Natuurlijk niet. 

Zelfonthulling mag enkel in het belang van de cliënt. Als het de cliënt kan helpen in zijn of haar proces. 

Deze zelfonthulling gebeurt heel sporadisch en binnen de grenzen van de therapiekamer. 

 

Maar wat dan met de mensen die niet eens in de therapiekamer geraken? 

De mensen die wel willen in therapie gaan maar niet durven. 

De mensen die denken dat therapie hen niet kan helpen (mensen denken vaak dat niemand denkt en voelt wat zij denken en voelen terwijl dat helemaal niet waar is). 

Of de mensen die denken dat therapie enkel is voor mensen die zware mentale problemen hebben? Of de mensen die het zeker niet willen om hun kwetsbaarheden aan iemand te tonen? 

 

De therapeut blijft nog veel te veel in de veiligheid van zijn of haar therapiekamer. 

En dat wil ik doorbreken!

 

Ik wil zichtbaar zijn als therapeut én als mens. 

Ik deel mijn eigen ontwikkeling en mijn eigen kwetsbaarheden om jou te inspireren tot het nemen van actie! 

Als ik het kan, dan jij ook! 

 

Als jij de verandering durft aan te gaan dan zal je daar zeker de vruchten van plukken. 

Net als ik!

 

Wie denkt er met jou mee? Wie ondersteunt er jou in jouw proces? 

Of vind je dat je alles alleen moet doen?

Ik lees het graag.