Eén van de mannelijke deelnemers had zijn vriendin bedrogen. Toen deze dat te weten kwam, was één van haar reacties ‘als ik wat magerder had geweest, dan had hij mij niet bedrogen’. 

En weet je: ik begrijp haar! Ja, inderdaad!

Ik begrijp dat ze dit denkt en zegt. Niet omdat ik vind dat ze te dik is maar omdat ik weet dat ze dit echt gelooft. Omdat de maatschappij haar dit idee geeft. 

Met haar uitspraak toont deze vrouw dat zij slachtoffer is van de maatschappij. 

Maar ze toont evenzeer dat zij zichzelf ook niet losmaakt uit deze slachtofferpositie. 

Als vrouw laten we het toe om een speelbal te zijn van de maatschappij (ja, voor de mannen geldt er ook een schoonheidsideaal maar dat is niet veel veranderd sinds de Romeinse tijd, waardoor er geen ‘speelbal’-effect is, dus mannen: ik richt mij vandaag even tot de vrouwen).

In de middeleeuwen en de renaissance moesten vrouwen dik zijn want anders was je arm. 

Toen het in de achttiende, negentiende eeuw beter ging met de economie, werd het steeds belangrijker om heel slank te zijn (denk aan de korsetten waardoor vrouwen flauw vielen). 

Na de Tweede Wereldoorlog mocht je als vrouw weer wat voller zijn want dan kon je tonen dat je het in deze moeilijke periode wat beter had dan de rest. Maar in de jaren zestig moest men weer slank zijn (Twiggy anyone?) omdat het weer beter ging met de maatschappij.

Waarom tolereren wij dit?! Waarom blijven wij het slachtoffer?

Het is nu zelfs zo dat een vetrolletje meer (en dan spreek ik niet van morbide obesitas hé) tegenwoordig niet alleen gezien wordt als lelijk maar ook als ongezond. En dit klopt niet!Onderzoek wijst uit dat ‘iemand met een maatje meer die gebalanceerd eet én beweegt gezonder is dan een slank iemand die junkfood eet en bankhangen een sport vind. Welk figuur je hebt is namelijk niet alleen afhankelijk van voeding en beweging. Ook de genen spelen een rol en hoe jouw lichaam bijvoorbeeld omgaat met stress. Bovendien weten wetenschappers nog veel niet over waarom iemand wel of niet kilo’s aankomt. 

Punt van mijn verhaal: vrouwen lijden onder het ideaalbeeld van de maatschappij maar doen hier zelf ook niets aan!

Nu zou je kunnen zeggen: er zijn toch plus-size modellen? En er is de body positivity movement. En de reclame laat zo nu een dan een voller iemand in beeld. En er is zelfs een vollere barbiepop. 

Maar dan vraag ik je: waarom is dit nodig? 

Bestaat er dan ook zoiets als ‘too-short modellen’? En heb jij ooit al een kleuter horen zeggen ‘ja, ik sta hier lekker te shaken op het podium omdat ik deel uitmaak van de body positivity movement?

Ik ben gewoon een vrouw. Niet een ‘curvy girl’ of ‘happy met een maatje meer’. Ik ben vooral een vrouw die haar lijf gezond wil houden door het goede voeding te geven en het te laten bewegen (wist je dat hier ook al een term voor is: gewichtsneutraal bewegen!). 

Ja, de maatschappij duwt jou in een hokje maar het is wel jouw beslissing of je in dat hokje blijft staan!

Uit welk hokje zou jij willen stappen? Wat houdt er jou tegen? Wat heb jij nodig om zelfleiderschap te nemen over jouw leven? 

Als je het mij wil vertellen dan lees ik het graag. Hieronder of in een privé-bericht.