In dit nummer staat een interview met Dyantha Brooks.  Net als ik geen flauw idee wie zij is? Even googelen leert dat zij een verslaggever voor Shownieuws op SBS is (-1 voor mijn score op de doelgroep van de Marie-Claire, hoewel het gaat om de Nederlands Marie-Claire hé).

Maar het gaat over wat ze zei en niet over wie ze is. Halverwege het artikel zegt ze: “Ik denk dat het heel goed is om een stip op de horizon te plaatsen en te zeggen: daar werk ik naartoe….Ik denk dat het goed is om je altijd af te vragen: helpt iets me om dichter bij mijn doelen te komen? Zo niet, dan ben je alleen maar energie aan het verspillen.” En daar sta ik volledig achter. Hoeveel energie verspillen we niet aan zaken die ons niet dienen? In een tijdperk waar er cursussen worden gegeven om ‘nee’ te leren zeggen, trap ik een open deur in met te zeggen dat we meer nee moeten zeggen. Maar veel mensen weten wat ze zouden moeten doen maar doen het niet en dus blijft het nog altijd een probleem. Tussen weten en doen, zitten blokkades en deze worden best individueel bekeken. 

Bovenstaand stukje doet mij ook denken een een uitspraak van Einstein: “Als je een gelukkig leven wil, verbindt het aan een doel en niet aan mensen en dingen”. 

Doelen geven jou een reden waarom je je bed uitkomt, ook op een natte, donkere morgen. Een doel duwt je verder wanneer het pad moeilijk wordt. Dit wil niet zeggen dat we ons niet mogen verbinden met mensen. In tegendeel,  we hebben verbinding nodig. Maar je stelt je best niet afhankelijk op van anderen. Een gelukkig leven is gekoppeld aan een persoonlijk doel terwijl je samen bent met mensen van wie je houdt en bezittingen hebt die het leven comfortabeler maken. 

Maar je hoeft het niet eens te zijn met mij. Want ook met de woorden van Einstein “een avond waarop iedereen het eens is, is een verloren avond”.