Heel vaak zeggen cliënten tegen mij ‘dat is heel juist wat je zegt maar hoe verander ik dat?’

De eerste stap naar verandering is bewustwording. Leer je beperkende patronen zien. En ja, we hebben die allemaal. En nee, je ziet ze vaak niet van jezelf omdat het automatismen zijn geworden.

Beperkende patronen ontstaan door kwetsuren. Ieder kind maakt kwetsuren mee. De perfecte opvoeding bij de perfecte ouders bestaat niet. De perfecte school met perfecte leerkrachten en perfecte vrienden bestaat niet. 

Als een kind wordt gekwetst, maakt het ‘een soldaat’. Deze soldaat krijgt de taak dit niet meer te laten gebeuren. Door diverse kwetsuren ontstaan er diverse soldaten en creëert het kind ‘een leger’. 

Iedereen heeft een eigen specifiek leger. En bij veel volwassenen is dit leger aan de macht. Dit resulteert in zaken niet durven, piekeren, je mening niet zeggen, uitstellen, ruzies enz..

Dit staat in tegenstelling tot wat we willen: vrij zijn om jezelf te zijn, meer zorgen, minder angsten, meer plezier, meer rust. 

Als je jezelf bewust wordt van je patronen, dan komt de kat op de koord. Hoe verander je dit? Hoe ga je van de ene toestand (beperkingen) naar de andere (vrijheid)?

Antwoord: door te praten tegen jezelf! (de tweede stap naar verandering)

Want, zeg eens eerlijk, je hoort toch vaak een innerlijke stem. Nee, je bent daardoor niet gek. Iedereen voert een interne dialoog. Dit is ons denkproces. 

Alleen zijn het vaak de soldaten in je leger die aan het woord zijn en jij komt er niet aan te pas. 

Voor verandering te creëren, moet JIJ op het toneel verschijnen. 

Laat mij dit even illustreren met een voorbeeld. 

Je zit op een vergadering en bent helemaal niet akkoord met wat de leidinggevende zegt. Je zou je mening willen geven maar durft niet. In jouw hoofd ontspint zich een gesprek: zou ik iets zeggen - nee, beter niet want misschien lachen ze me wel uit - ik krijg waarschijnlijk een tegenreactie en dan zal ik niet weten wat zeggen - dan word ik rood en begin ik te stotteren - misschien moet ik het juiste moment afwachten - of zou ik het toch verkeerd voor hebben - wie ben ik trouwens om hier een mening over te hebben - … (en zo kan ik nog een tijdje verder gaan). 

Al deze stemmen komen van soldaten die jou willen beschermen tegen uitgelachen en afgewezen worden. Kwetsuren die we allemaal, in meer of mindere mate, kennen.

Stap 1: je bent je ervan bewust dat dit gebeurt en je besluit dit te veranderen 

Stap 2: neem de leiding over het interne gesprek

Stap 3: externe actie 

In het voorbeeld zou je het volgende kunnen zeggen tegen jezelf. 

Stap 1: “Ik wil mijn mening zeggen en mijn soldaten willen dat ik zwijg want het is hun taak om mij te beschermen.” (bewustwording)

Stap 2 (verandering) “Soldaten, ik weet dat jullie mij willen beschermen maar dat is niet nodig. Ik ben nu een volwassen persoon en kan prima voor mezelf zorgen”

Stap 3: je zegt je mening

Voilà. Klinkt te simpel om waar te zijn hé. Is ook een beetje zo. Want nu komt het lastige gedeelte. Door de actie slaat jouw leger in paniek. In de ogen van jouw soldaten is er fout begaan. Ze geloven namelijk niet dat je voor jezelf kan zorgen (stap 2). 

Voor echte verandering moet je dit paniekerige gevoel verdragen. En blijven zeggen tegen jezelf dat je prima voor jezelf kan zorgen, dat het allemaal goed komt. 

Dus stap 4: het oncomfortabele gevoel dragen

En heel belangrijk: herhaling, herhaling, herhaling (stap 5). Blijf jouw mening zeggen bij verschillende aangelegenheden en langzaamaan zal de paniek zakken. Totdat jouw leger echt gelooft dat je voor jezelf kan zorgen, dat de wereld niet vergaat en dat ze met pensioen kunnen gaan.