Dit weekend keek ik naar de documentaire ‘Becoming Michelle Obama’.

In deze documentaire wordt Michelle Obama, de voormalige First Lady van de VS, gevolgd terwijl ze haar boek, met dezelfde naam, promoot tijdens een rondreis langs de Amerikaanse steden. 

Tijdens een aantal openhartige babbels laat ze zich ontvallen dat zij en haar man, Barack Obama, in relatietherapie zijn geweest.

Het probleem lag volgens haar bij haar man omdat hij zichzelf altijd op de eerste plaats zette terwijl zij dit niet deed. 

Het koppel ging in therapie omdat Michelle wilde dat dit (lees: hij 😀) veranderde. 

 

Deze passsage deed mij opnieuw stilstaan bij het verschil tussen man en vrouw. 

Wat zorgt ervoor dat een man zichzelf automatisch en zonder zich daar vragen bij te stellen prioriteert en dat een vrouw dit niet doet? 

 

Dit gaat natuurlijk terug op de oude discussie ‘is gedrag biologisch of cultureel bepaald?’.

 

Voordat wetenschappers toegang hadden tot onderzoek van de hersenen verklaarde men de verschillen tussen man en vrouw door het verschil in de voortplantingsorganen. 

Wist je dat de gemoedstoestand ‘hysterie’ afgeleid is van het Griekse woord voor baarmoeder? 

En in de middeleeuwen dacht men dat bij hysterie de baarmoeder rondzwier in het lichaam op zoek naar een kind. 

Later behandelden artsen hysterie met ‘bekkenbodemmassages’ en zo ontstond de eerste vibrator. 

 

Op het moment dat men via de moderne technieken zicht kreeg op de hersenen kon men volgens velen de verschillen van daaruit verklaren. 

Het is bewezen dan het vrouwelijke brein verschilt van het mannelijk brein zowel in structuur en werking. 

De neurologen geraken er echter niet uit hoevéél de breinen van elkaar verschillen.

Over deze verschillen doen zich verschillende opvattingen en ook mythes de ronde. Google maar eens en je ziet het bos door de bomen niet meer. 

Maar volgens neurowetenschapper Daphna Joel is alles een continuüm: uitgesproken vrouwelijke of mannelijke hersenen bestaan amper. 97 procent van de mensen hebben volgens haar onderzoek een ‘mozaïekbrein’.  Dit wil zeggen dat iedereen een unieke mix van vrouwelijke en mannelijke ‘stukjes’ brein heeft. 

 

Als het verschil niet te verklaren is voornamelijk vanuit de biologie dan lijkt het antwoord dan toch te vinden in de manier waarop meisjes en jongens verschillend worden opgevoed. 

Filosofe Simone de Bauvoir wist het al lang toen ze zei ‘Je wordt niet geboren als vrouw, je wordt tot vrouw gemaakt’. 

 

In een artikel van Daphna Joel lees ik dat het tijd wordt voor “een wereld zonder geslacht” waarmee ze bedoelt dat het tijd wordt dat er geen sociale betekenis meer wordt gekoppeld aan vrouw of man zijn. 

Zo maakt hierbij de vergelijking tussen rechtshandigen en linkshandigen. Hoelang is het geleden dat linkshandigen als ‘fout’ werden beschouwd en letterlijk op hun vingers werden getikt? 

 

De geschiedenis leert ons dat in Sparta bv. de vrouwen een sterke positie hadden ten opzichte van hun echtgenoten omdat ze op dezelfde manier werden opgevoed als de jongens terwijl in Athene meisjes vooral binnenshuis werden gehouden. 

En ook in de oertijd was de rolverdeling tussen mannen en vrouwen veel meer gelijk. 

 

Het is een onderwerp dat mij mateloos interesseert. Maar dat was jou waarschijnlijk al opgevallen 😀. 

 

Oh ja, mocht je je afvragen hoe het verder ging tussen de Obama’s… De relatietherapie zorgde er niet voor dat haar man veranderde maar Michelle ontdekte wel dat ze ook zichzelf prioritair moest zetten en dat dit haar gelukkig maakte. 

Helemaal tegen de opvoeding en de cultuur in ontdekte ze, zoals veel vrouwen die een groeiproces aangaan, dat zij alleen verantwoordelijk was voor haar geluk en dat ze haar eigen lot in handen moest nemen. 

Een gedachte dat bij een man met de paplepel wordt ingebracht….

 

En jij? 

Waar sta jij in dit verhaal? Neem jij jouw eigen lot in handen of stel je eerder sociaal wenselijk gedrag?