Maandagmorgen, 9u30: tijd om mijn nieuwsbrief te schrijven. 

Maar het lukt niet…

Ik heb wel een idee waarover ik wil schrijven maar het komt er niet uit. Ik vind de juiste woorden niet, schrijf halve zinnen en kom niet tot een verstaanbaar geheel. 

 

Zoals je misschien wel weet uit één van mijn vorige schrijfsels is de poetsvrouw beneden aan het werk en ben ik voorlopig beperkt tot mijn slaapkamer. 

Ik wijt het feit dat mijn schrijven niet vlot hieraan. Ik kan niet op mijn gebruikelijke plekje zitten en hou mezelf voor dat het straks wel beter zal gaan. Als ik terug naar beneden kan. 

 

Een uur later: niet dus… 

Ook beneden geraak ik vast. Ik heb ondertussen al zevendertig artikels gelezen op het internet, allemaal te maken met wat ik wil schrijven maar ik kom geen stap verder. Grrrr…. 😖.

De tijd tikt weg. En ik word heel ambetant op mezelf. 

Ik overloop mijn mapje ‘inspiratie’, kijk alle linken na die ik heb opgeslagen ‘om later nog eens te bekijken’ maar het blijft een ‘losse flodder - gedoe’. 

Ondertussen is het bijna middag en in de namiddag staat er gesprekken in mijn agenda….

Ik word nerveus en krijg koppijn. 

 

Lunch. 

Mijn man krijgt niet veel spraak en het verhaal over zijn collega dringt niet tot mij door.

Flarden tekst zweven door mijn hoofd en mijn criticus wordt steeds luider. 

‘Zie je wel, je hebt niets te vertellen’. 

‘Waarom wacht je ook altijd tot maandagmorgen, jouw artikel zou al op vrijdag moeten klaarstaan!’

‘Wat gaan jouw lezers nu van jou vinden?’. 

Hij komt ook met oplossingen op de proppen: ‘Stop maar met heel dat nieuwsbrief-gedoe’. ‘Dat was het dan, het is mooi geweest zolang het duurde’. 

En ‘recycleer maar een artikel want nu krijg je niets meer op papier.’

 

En dan denk ik ‘foert!’: ik ga gewoon mijn proces beschrijven.

 #TheRealDeal: nee, het gaat ook voor mij niet altijd vanzelf. Ja, ik heb ook baal-dagen. 

En dan sputtert mijn criticus weer ‘de afmeldingen zullen nu wel sneller binnenkomen dan dat jij ze kan tellen!’.

 

Maar stiekem weet ik wel waardoor mijn writers block komt. 

Ik heb het gehad met corona!! 

Ik wil op restaurant, ik wil op reis en ik wil terug mensen knuffelen! Ik wil weer iets beleven!

En ja, corona is erg. En ja, er zijn mensen die veel meer lijden onder corona dan ik. 

Maar toch mag het eens gezegd worden. 

 

Meer en meer voel ik en zie ik de psychologische stress door alle maatregelen. 

Ik las een artikel van de Amerikaanse psycholoog Adam Grant. Hij beschreef dat de dominante emotie tijdens deze corona-crisis een gevoel is van wegkwijnen. 

Het is geen depressie, het is geen burn-out maar je voelt je doelloos, hebt weinig concentratie, bent niet echt enthousiast en hebt een gevoel van stilstand.  Hij omschrijft het ook als het ‘Bleh-gevoel’. En ik snap het volledig!

Ik ben een gedreven persoon maar ik voel nu ook dat ik veel rapper geneigd ben om - met verstand op nul- naar een Netflix serie te kijken dan een inspirerend boek te pakken. 

 

“T ès tyd dat ut is”, staat er op Facebook te lezen. Awel, dat vind ik ook. 

En ik wil ook de zon! Neh!

 

En jij? Hoe gaat het met jou?