Daarnet schreef ik in mijn story op sociale media dat de poetshulp het huis aan het schoonmaken is terwijl ik mijn nieuwsbrief schrijf. 

Schrijven maakt mij gelukkiger dan poetsen en dus kies ik, met alle zelfliefde, voor deze regeling. 

Ja, ik voel me soms ambetant in de zin van ‘ik zit hier op mijn kont terwijl iemand anders actief bezig is’. En soms denk ik ‘wat zal de poetshulp mij lui vinden’ maar dan herinner ik mezelf er aan dat er fysiek en mentaal werk bestaat en dat het ene niet waardevoller is dan het ander. 

En meestal lukt het mij dan wel om deze storende gedacht aan de kant te schuiven.

Tot een paar weken geleden…. Toen had ik het echt moeilijk. 

De poetshulp die normaal komt, was er niet en er kwam iemand in vervanging. 

Helemaal prima. 

Tot ze mij van het bureau een paar dagen voordien belden en ik hoorde dat het een man was die zou komen. 

In al die jaren dat iemand komt poetsen, is er nog nooit een man geweest en ik had er meteen een raar gevoel bij. 

Ik sprak mezelf echter streng toe: ‘je bent voor de gelijkwaardigheid van man en vrouw Vicky dus nu moet je niet zo’n raar gezicht trekken dat een man komt poetsen!’.

En het is helemaal niet zo dat ik nog nooit een man met een dweil in zijn handen heb gezien. Zowel mijn vader als mijn man helpen in het huishouden en ook mijn zonen weten dergelijk stuk textiel te gebruiken. Maar toch gaf het mij een raar onderbuikgevoel. 

Ik zette mijn onderbuikgevoel echter aan de kant en besloot de man open-minded te ontvangen. 

Tot hij hier was…

Voor alle duidelijkheid: er was helemaal niets mis met deze man en hij deed prima zijn werk. Maar ik blokkeerde toch ergens. 

Ik leidde hem een rond in het huis, gaf hem het nodige materiaal en deelde mijn ‘instructies’ uit. 

Ik ging aan de slag op mijn computer en hij nam spons en zeemvel. 

En ergens in mijn brein klopte dit niet.

Allerlei vragen spookten rond in mijn hoofd. 

Kan dit wel? Een man die heel mijn huis poetst terwijl ik niet help?

Mag dit wel? Instructies geven aan een man en verwachten dat hij werkt zoals ik dat wil? (met mijn eigen man heb ik hier anders geen problemen mee ;)).

Hoe zou hij zich voelen? Doet hij dit graag? Hoe zou hij het vinden om als man te poetsen voor zijn werk? Vindt hij dat een aanval op zijn mannelijkheid? Voelt hij zich een échte man? Zou het voor hem voelen als de omgekeerde wereld? 

Ik was best wel geschrokken door mijn ouderwetse houding!

Ik dacht écht dat ik daar geen probleem mee zou hebben. Ik denk feministisch, pleit tegen de onderdrukking van de vrouw, verzet mij tegen de patriarchale maatschappij maar als de situatie werkelijkheid wordt (dank u, universum :)) dan valt mijn verstand door de mand en komt er iets heel anders opzetten. Iets heel basaal en primitief. 

En dat is een gevoel dat ik niet kan verklaren met mijn verstand/neo-cortex omdat het vanuit iets veel diepers komt. 

De oorzaken van genderongelijkheid hebben heel diepe wortels. We dragen het mee in onze genen, in ons DNA.

Is er hier een oplossing voor? 

Persoonlijk denk ik oefenen en tijd. 

Duizenden jaren van onderdrukking verander je niet zomaar. Dat heeft tijd nodig.

Maar je moet er natuurlijk ook actief mee aan de slag. Als we de diepgewortelde overtuiging van de superioriteit van de man willen veranderen dan moet we er allemaal (zowel man als vrouw) concreet mee aan de slag en actief de confrontatie aangaan. 

Door deze situatie word ik er ook opnieuw aan herinnerd dat het simpeler gezegd dan gedaan is. Maar het kan geen kwaad om dat te weten. Stapje voor stapje….

 

Graag had ik jouw mening gehoord! 

Wat vind je van mijn mannelijke poetshulp ervaring? 

Misschien herken je jezelf hierin? Had je zelf dergelijke ervaring? 

Of misschien heb je een volledig andere mening?

Ik lees het graag!