Vrijdag had ik terug een volledige dag met de groep collega’s en mijn ondernemingscoach. 

Het thema van deze dag: concessieloos ondernemen. Werken zoals het past bij wie jij bent, wat jij kan en wat jij wil. Met andere woorden volledig voor jezelf gaan zonder toe te geven aan allerlei externe verwachtingen.

Een thema op mijn lijf geschreven want dit is waar ik voor wil gaan en wat ik ook voor mijn mensen wil: concessieloos leven (ik schreef er al eerder een artikel over, terug te vinden op mijn website). 

 

Eén van de reflectie-oefeningen ging over ‘dat ene ding’ (gebaseerd op het boek 'The One Thing’ van Gary Keller en Jay Papasan). Eén van de vragen in deze oefening was ‘wat is dat ene ding dat moet veranderen?’. Mijn antwoord: ‘niet meer bang zijn om passievol te spreken’. 

Tijdens mijn vorig webinar (ik geef elke maand een gratis webinar) zei één van de deelneemsters ‘je kracht bezorgt mij een krop in de keel’. En deze uitspraak heeft mij erg geraakt. 

Mijn kracht? Hoezo? Welke kracht?, dat is dan mijn eerste reactie (of eigenlijk deze van mijn innerlijke criticus 😀). 

Maar als ik er durf bij stilstaan, dan besef ik wel dat als ik mezelf ‘los’ kan laten, dat ik dan vol passie over iets kan spreken en dat dit dan inderdaad krachtig is. 

Maar mezelf ‘loslaten’ blijft tot wel een dingetje. Ik heb namelijk ook vaak gehoord dat ik intimiderend, pusherig en prekend kan zijn. 

 

Toen Ann, mijn coach, vroeg hoe dat passievol spreken vorm zou kunnen krijgen, kwam bij mij direct het beeld van Brené Brown naar boven. 

Voor wie Brené Brown niet kent: zij is een Amerikaanse professor in de psychologie met meerdere boeken op haar naam, een aantal TED-talks en diverse voordrachten. Eén van haar toespraken staat zelfs op Netflix. Echt de moeite waard om te kijken. 

Schoorvoetend antwoordde ik dus ‘à la Brené Brown’. Om er in één adem aan toe te voegen ‘maar dan niet zo groot natuurlijk’. 

Herken je dit? Dat je aarzelend een verlangen uitspreekt maar dit dan al direct terug relativeert?

Waarop mijn coach zei ‘dat weten we dus niet hé, ook Brené Brown is ergens begonnen hé.’

 

De boeken van Brené Brown heb ik allemaal gelezen en haar voordrachten die online staan, heb ik allemaal gezien maar ik had mij nog niet verdiept in haar biografie. Dus dat deed ik dan dit weekend. Zowel mijn innerlijke criticus als mijn verlangen hadden informatie nodig om het argument van mijn coach te stofferen 😃. 

Ik leerde dat Brené tien jaar ouder is. Dit stelde mijn verlangen gerust: ‘er is nog tijd'. 

Haar eerste boek kwam uit toen ze 39 jaar was. Auw, puntje voor mijn criticus: ‘je bent te laat!’ (voor wie het niet weet, ik ben 46 jaar). 

Maar ik las ook dat niemand haar boek wou publiceren. Ze leende geld en gaf haar eerste boek uit in eigen beheer. Yep, ook Brené Brown is klein begonnen (terug een puntje voor mijn verlangen). 

In 2010 gaf ze haar eerste TED-talk. Effe rekenen, ze was toen 45 jaar. Tja,… 

Maar allé, dat valt nog mee, een paar jaartjes ‘achter’ mag wel hé. Haar tweede TED-talk gaf ze op 47-jarige leeftijd 😊.

Mijn verlangen heeft dus een klein beetje voorsprong op mijn criticus….

 

Diezelfde dag stelde Ann ook nog voor dat ik ‘eens zou kijken hoe het praktisch in zijn werk gaat om een zaaltje te huren en zo’. 

Waarop ik antwoordde “euh, de kern van mijn verhaal is: ik ben bang om op een podium te staan”. Waarop zij zei ‘ja, ik heb jou de eerste keer ook gehoord hoor maar ik zeg toch niet dat je op een podium moet gaan staan, ik zeg informeer eens’. 

Ja, daar waren ze, de baby-stapjes. 

Ook ik leer ze aan mijn cliënten. Niet direct naar het eindresultaat kijken maar zien hoe je de weg naar het einddoel in mini-stapjes kan verdelen waarbij je telkens dit ene stapje zet dat je wel durft. 

De weg naar ‘het tonen van mijn wilde zelf’ is lang en vol obstakels maar tegelijkertijd zo ‘vlinders in de buik’- leuk, zinvol en bevredigend. 

 

En jij? 

Welke weg bewandel jij? 

De weg van de routine, de veiligheid, de ‘ik weet dat er meer in mij zit maar het komt er niet uit’? 

Of de weg van ‘o shit waarom wou ik dat ook alweer?’, ‘ogen dicht en springen’ en ‘yes, I did it’?