Vandaag een thema waar ik al een tijdje op zit te knabbelen 😀. 

Ik heb er al een paar keer over gepraat met mijn eigen coach maar het blijft toch ergens haperen binnenin mij en er blijft twijfel over er iets over delen of niet.

Ik merk echter dat er onder ‘mijn mensen’ (en hiermee bedoel ik zowel mijn cliënten als diegenen die mij volgen via webinars, nieuwsbrieven en sociale media) ook zijn die hiermee worstelen. 

En dan vind ik het mijn plicht om het voortouw te nemen. 

So here goes…

 

Over wat gaat het? 

Over de vraag: ‘mag je beter zijn/worden dan gemiddeld en dat ook tonen?’ 

En daaraan dus gekoppeld ‘kan en mag je gaan voor eigen grootsheid?’

 

Bescheidenheid wordt in ons landje als een zodanige deugdzame eigenschap aanzien dat je scheef wordt bekeken als je figuurlijk ergens met kop en schouders boven steekt of wil boven steken. 

De coach van mijn coach is Nederlandse en zij zegt zonder gêne ‘ik ben de beste ondernemingscoach van Nederland’. 

Het doet mij toch altijd een beetje ineenkrimpen als ik het hoor. 

Enerzijds omdat ze dit zegt ‘want dat hoor je toch niet te zeggen’ maar anderzijds voel ik ook de gezonde jaloezie dat het toch fantastisch moet zijn om nergens meer op jouw eigen rem te staan. 

 

Als kind ben ik zwaar afgerekend op mijn ‘met hoofd en schouders boven de groep uitsteken’.

Pas aan de universiteit had ik echte vrienden en kon ik meer mezelf zijn. 

En hoewel ik niet de behoefte heb om mezelf de beste psycholoog van België te noemen (en onze deontologie verbiedt ons dit trouwens ook te doen) ben ik het wel beu om niet in mijn grootsheid te mogen en durven staan. 

 

Ja, er is de onderdrukking van de vrouw en ja, we hebben als vrouw last van de witch wound. 

(en als je nu niet weet waarover ik het heb, kom dan eens luisteren naar mijn webinar, op 22 maart geef ik opnieuw één 😀).

Maar bovenal besef ik dat ik mezelf opnieuw moet toestemming geven om uit te blinken. 

Als kind deed ik dit heel spontaan en werd ik er op afgerekend maar ik ben geen kind meer. 

 

Het wordt tijd voor ‘mijn wilde zelf’ (ik vind dit zo’n prachtige term!). 

Het wordt tijd dat ik op alle vlak terugga naar wie ik in oorsprong ben. 

Ik heb besloten om opnieuw te mogen uitblinken. 

 

Mijn innerlijk kind kijkt bang toe. 

En mijn innerlijke criticus staat op mij in te praten (niet versturen, niet versturen!).

Maar ik doe het toch! 

Want alleen actie geneest de angst. 

 

En jij? 

Ben jij voor jezelf lid van team bescheidenheid of van team laat maar blinken? 

 

PS: iets kortere artikel dan normaal hé, zo zie je maar dat het nog niet ‘stroomt’ rond dit thema 😉 maar ik beslis dat het goed genoeg is!