Al enige tijd voel ik de druk naar een binnenwaartse gerichtheid. 

Ik weet het, 'een binnenwaartse gerichtheid’, het is een draak van een omschrijving. Ik heb het woord daarnet even gegoogled en er kwam geen enkele link voor dergelijke omschrijving. Dus dat zeg al wat 😀.

Maar ik zit al enige weken met dit gevoel en ik krijg het niet beter omschreven dan dit. Dus ik dacht: weet je wat, ik slinger mijn woorden het universum in en misschien komt er dan wel een volgende stap. Yep, trust the process. 

 

Ik ben sowieso een persoon die naar binnen gericht is in de zin van reflectie. Ik ken de stemmetjes in mijn hoofd en ik ben mij bewust van mijn emoties. Ik observeer mezelf en probeer telkens opnieuw te groeien en als mens te evolueren. 

Maar dit is een ander gevoel. 

 

 

Je zou het kunnen omschrijven als een vraag naar vertragen. 

En dat is het ook deels. Op vrije momenten voel ik mij nu niet geroepen om nieuwe zaken te creëren. Ik ruim wat op, organiseer hier en daar een stapeltje papieren, lummel rond, lees of Netflix.

Maar het is méér dan enkel zoeken naar ontspanning. Het is complexer, meer gelaagd.

Het is bedachtzamer. 

Het voelt als het wachten op een antwoord. Een antwoord van iets dat diep binnenin aan het ontluiken is. Van iets dat woorden zal krijgen als ik lang genoeg in de stilte kan blijven zitten.

En ik voel heel duidelijk de dringendheid waarmee mijn systeem mij hier probeert op te wijzen. 

 

Mindfulness coach Leni van Ont-moeten schreef een tijdje terug “de winter is het seizoen van niet-weten. Van geduld hebben. Van durven wachten totdat de tijd rijp is. Totdat de antwoorden vanzelf komen”.

Op het moment dat ik het las, kon ik er niet veel mee maar iets in mij zei toch dat ik deze zinnen moest opslaan. En nu besef ik dat deze zinnen mijn gevoel omschrijven.

(Ja, woorden, zinnen, beelden die mij raken maar waarbij ik nog niet weet waarom, sla ik op in een mapje op mijn laptop, er komt altijd een moment waardoor blijkt waarom iets in dat mapje stond te wachten.)

 

Maar ik voel ook heel veel weerstand bij dit stilstaan want ik vind het geen fijn gevoel. 

Ik háát vragen waarop ik het antwoord niet kan vinden. 

In stilte wachten. Wachten zodat het antwoord zich kan ontvouwen.

Ik doe dat niet. Het onrustige gevoel wil ik zo snel mogelijk weg. 

Ik zoek antwoorden of sluit het af en richt mij op iets anders.

 

Maar nu wil ik mezelf uitdagen om het anders te doen. 

Niet weg te lopen maar stil te staan bij de onrust en het de tijd geven om zich te laten ontvouwen. 

Eindelijk de kans te geven aan datgene wat zich wil ontvouwen want ik voel dat er geen andere weg meer is. 

Dit is mijn uitdaging voor de komende tijd. 

 

En wat is jouw uitdaging? Waar loop jij meestal van weg en ga je nu proberen anders te doen? 

Wat voel je, ondanks de weerstand, aan jou trekken en wil je nu eindelijk de kans geven?