Vorige week zei iemand tegen mij ‘je mag een beetje buiten de lijntjes kleuren maar je moet wel nog de tekening zien hé.’

Op het moment zelf ging ik daar volledig mee akkoord.

Maar later dacht ik erover na en vroeg ik mij af ‘is dat zo?’

Mogen we maar een klein beetje buiten de lijntjes kleuren? 

Is het echt wel nodig dat je de tekening nog ziet? 

Is het zo dat we een beetje onze eigen weg mogen gaan maar dat de norm van de maatschappij nog zichtbaar moet zijn? 

Vragen die mij momenteel bezig houden….

 

Ik stelde mezelf de vraag waarom ik zo automatisch akkoord ging met deze stelling. 

Het antwoord liet niet lang op zich wachten.

 

Ik was een kind dat heel vlijtig en ijver zijn best deed en mijn kleurplaatjes waren altijd binnen de lijntjes. Ik begon nog liever opnieuw dan iets inleveren dat naar mijn idee (het idee van hoe het ‘hoort’, blijkt nu) niet oké was. 

En ik ken de regeltjes meestal zo goed dat zelfs nog tijdens mijn postuniversitaire opleiding tot therapeut alle hoofden naar mij draaiden bij enige onduidelijkheid bij ‘hoeveel pagina’s dit werkstuk nu weer moest zijn’ of ‘wat de deadline was voor het indienen van deze casestudie’. 

En ik had daar ook geen probleem mee. Stiekem was ik wel een beetje trots dat ik alle verwachtingen zo goed wist en ook zo goed kon naleven. En ik stelde ze zeker niet in vraag. Je doet wat moet!

 

De laatste tijd is er echter iets in mij wakker geworden dat regeltjes en verwachtingen in vraag gaat stellen. En daardoor ging ik later toch kritisch nadenken over bovenstaande stelling. 

Eerst bewustwording dan verandering! Zo leer ik het aan mijn mensen en zo werkt het dus ook voor mij. 

Concessieloos zijn, helemaal jouw eigen weg gaan, jou niets meer aantrekken van wat hoort, de tekening helemaal overkleuren of zelfs helemaal een nieuwe en unieke tekening maken. 

Klinkt dit voor jou even zalig als voor mij? 

 

Aangezien dit redelijk nieuw terrein is voor mij ben ik, zoals altijd als ik iets wil leren, op zoek gegaan naar wat meer inzichten en duwtjes in mijn rug (ja, het is écht oké om hulp te vragen bij nieuwe uitdagingen). 

Ik heb mij deze week dan ook opgegeven voor een gratis challenge ‘Jouw leven, jouw regels’ en ik heb het boek ‘Ongetemd leven’ van Glennon Doyle gekocht. 

 

Misschien denk je nu ‘hoe komt dat dan Vicky, dat je jezelf nu die vragen wél stelt’? 

‘Waar komt nu die drang naar dat concessieloze leven vandaan?’

Wel dat komt omdat de weg vrij is!

En waarom is de weg vrij? 

Omdat de saboteurs weg zijn!

De kritische stemmetjes, de belemmerende gedachten, de remmingen in mijn eigen hoofd. Alles wat mij binnen de lijntjes hield. 

 

Gaan die saboteurs dan vanzelf weg? 

Nee, helaas niet. 

Om voorbij jouw saboteurs te komen moet je leren omdenken, heb je de juiste inzichten en tools nodig en moet je in actie komen. 

Allemaal zaken die je niet hebt geleerd op school. 

Maar die wel te leren zijn! Daar ben ik alleszins al een voorbeeld van en veel van de mensen die ik al heb mogen begeleiden. 

 

En zoals altijd ben ik benieuwd: hoe ver ben jij al op jouw weg naar jouw concessieloze leven?

Laat je het mij weten? 

Ik hou jou zeker op de hoogte van mijn vooruitgang. 

 

 

En klinkt het als muziek in jouw oren om van jouw eigen leven een heel eigenzinnige tekening te maken? Maar weet je goed hoe en waar te beginnen? 

Dan heb ik een eerste stap voor jou!

Op 22 februari geef ik mijn gratis webinar ‘Stop met jezelf te saboteren!’. 

Kijk hier voor meer informatie en inschrijving.