Een gemiste oproep…

Daar staat het nummer te blinken, in het rood, op het scherm van mijn telefoon. 

En geen bericht op mijn voicemail. 

Alleen een onbekend nummer. Geen extra informatie. 

Ik krijg er acute buikpijn van. Echt!

 

Nee, niet omdat ik zo perfectionistisch ben dat ik denk dat ik alle telefoontjes direct moet kunnen beantwoorden (had echter wel gekund 😀) maar omdat ik dan moet terugbellen!

 

Ik moet terugbellen naar iemand die ik niet ken. 

Ik weet niet wie ik aan de lijn krijg.

Ik weet niet of deze persoon vriendelijk zal zijn of niet. 

Ik weet niet waarom men mij belt (negen op de tien keer gaat het om het maken van een afspraak maar je weet nooit dat ik nu iemand aan de lijn krijg met een boze reactie op iets). 

Ik weet niet of ik die persoon nu niet stoor met mijn telefoontje terug.

Ik weet niet of ik wel juist zal kunnen reageren en geen fout zal maken tijdens het gesprek.

Heel veel ‘ik weet het niet-s’. En daar hou ik niet van. 

 

Herken je dit? 

 

 

Telefoonangst wordt het genoemd. 

Ja, het heeft een naam. En je bent zeker niet alleen! Onderzoeken spreken over 40% van de mensen die hier last van hebben. 

 

Als je erover nadenkt dan kan je zien dat telefoneren een vreemde manier van communiceren is. 

Bij telefoneren ontbreekt veel van de non-verbale communicatie. 

En non-verbaal gedrag zegt méér over een persoon dan wat hij of zij zégt. 

Iemand kan heel vriendelijk klinken maar toch een agressieve uitstraling hebben.
Of iemand kan geïnteresseerd klinken maar toch verveeld zitten rond te kijken. 

En als je telefoneert dan zie je dat niet!

Vandaar je angst: je hebt niet alle informatie om de situatie goed in te schatten. 

En je reptielenbrein (het oudste deel van jouw hersenen die enkel gericht is op overleven) vindt dit niet fijn. 

Vandaar dat jouw reptielenbrein jou bang maakt om te bellen (het is gevaarlijk!) zodat je het niet zou doen!

 

Hoe kan je dit oplossen? 

Daar is, tot mijn eigen spijt, maar één antwoord op: het toch doen. 

Je belt, jouw reptielenbrein staat in standje paniek, je overleeft het gesprek, jouw reptielenbrein heeft een klein beetje geleerd dat bellen veilig is en je herhaalt (maal tien). 

 

Dus ik onderdruk mijn neiging om het nummer op te zoeken (a ja, want dan weet ik al tenminste een naam, da’s al iets veiliger), ik luister niet naar de stem die zegt ‘als ze je nodig hebben zullen ze wel zelf terugbellen’ en ik druk op het rode nummer (zou het iets uitmaken mocht het een ander kleur hebben?). 

 

Het was om een afspraak te maken…

En de vrouw aan de andere kant van de lijn was heel vriendelijk….

En ik heb het overleefd….

 

En op die manier stop ik met mezelf telkens te saboteren! Stap voor stap. 

 

Wil je hier meer over weten en wil je ook leren om jezelf niet meer te saboteren? 

Schrijf je dan snel in voor mijn gratis webinar ‘Stop met jezelf te saboteren!’ op 25/01. 

Voor meer informatie: https://psyfero.be/aanvraag-webinar