‘En dat is oké’. 

Dit is het zinnetje waar veel van mijn cliënten het moeilijk mee hebben. 

Als ze mij dat horen zeggen, willen ze schreeuwen ‘nee, dat is niet oké!!’. 

 

Het is het zinnetje van de radicale aanvaarding: iets aanvaarden zoals het is. 

 

Velen hebben het daar moeilijk mee. 

Maar wat veel mensen niet zien, is dat verandering maar kan ontstaan vanuit de acceptatie. 

Als je iets kan aanvaarden zoals het is, alsof als het nooit zou veranderen, dan pas kan het veranderen. 

 

Omdat dit nogal abstract klinkt en zoals je van mij gewend bent: ik geef een persoonlijk voorbeeld. 

 

 

Wie mij al een aantal jaren kent, heeft al gemerkt dat je mij kan zien in allerlei vormen ?. 

Ik schommel qua gewicht voortdurend ergens tussen hoeveel ik nu weeg en 20 kilo minder.

Ja, je leest het goed. Het typische jojo-effect. 

 

Ik heb een enorme wil en als ik zeg ‘genoeg is genoeg’ dan ga ik er ook voor. En dan kan ik in korte tijd veel gewicht verliezen. Maar als ik dan mijn doel heb bereikt dan laat ik mezelf weer ‘los’ met alle gevolgen van dien. 

 

Hoe komt dit toch? 

 

Omdat ik het moeilijk kan aanvaarden. 

Ik kan het moeilijk aanvaarden dat er mensen zijn die geen moeite moeten doen om op gewicht te blijven en dat ik niet één van die mensen ben. 

Ik ben van weinig zaken jaloers maar daar ben ik jaloers op: mensen die alles kunnen eten en geen gram aankomen. 

Ik weet rationeel wel dat het niet kan maar toch geloof ik dat in één van die mensen ben die aankomen van een glas water (en misschien ook van dat stuk chocolade gisteren ?, het was tenslotte Sinterklaas hé). 

 

Doordat ik het moeilijk kan aanvaarden, het niet eerlijk vind en het mij mateloos frustreert dat ik niet één van die mensen ben die alles kunnen eten en geen gram aankomen, denk ik altijd (als ik mijn streefgewicht heb bereikt): en nu blijf ik zonder moeite op dit gewicht!

Niet dus ? . 

Voor mij is het afvallen-stuk niet het probleem maar wel het aanvaarden dat ik altijd diezelfde moeite moet blijven doen. Dat ik nooit op gewicht zal blijven zonder heel veel te laten. 

En ik kan daar van alles van vinden maar dat zal nooit veranderen. 

 

Ik ben een persoon die veel moeite moet doen om op een gezond gewicht te blijven ‘en dat is oké’. 

En net zoals bij het veranderingsproces van mijn cliënten roept dit weerstand op. Want iets in mij vindt dat (nog) niet oké. Het is ‘work in progress’ net zoals bij iedere transformatie. 

Ik probeer het oké te vinden dat ik altijd zal moeite moeten doen om op gewicht te blijven. 

Want ik weet op het moment dat ik het helemaal oké zal vinden dat het zal veranderen. 

Op het moment dat mijn weerstand weg zal zijn, zal het mij lukken!

Dus begin ik vandaag vol goede moed opnieuw aan ‘mijn nieuwe manier van eten’. 

 

En hoe is het voor jou? 

Wat kan jij nog moeilijk aanvaarden van jezelf? 

Op welk vlak ben jij ‘één van die mensen die….’? 

Waar kan jij mini-stapjes zetten om via ‘en ik probeer het oké te vinden’ in een transformatieproces te komen?