Zoals je waarschijnlijk wel weet, ben ik klinisch psycholoog en psychotherapeut.

Maar je vermoedelijk niet weet, is dat ik ook criminoloog ben. 

 

Na mijn studies tot klinisch psycholoog wou ik graag instappen in de officieren-opleiding bij de politie. 

Er was in die tijd echter wel wat tumult in het politielandschap want de hervorming was volop aan de gang (voor wie het zich herinnert: de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus). 

Mijn vader (zelf officier bij de politie) raadde mij aan om nog enkele jaren te wachten met instappen tot er meer duidelijkheid gekomen was. 

Ik had dus een ‘tussen-opleiding’ nodig zeg maar. Mijn keuze viel dan - om logische reden - op criminologie. 

Na mijn studie criminologie ben ik wel niet meer in de officieren-opleiding geraakt want ik had - klassiek verhaal - mijn huidige man ondertussen ontmoet en mijn hoofd stond toen naar andere zaken ?. En voor je de vraag stelt: nee, ik heb er geen spijt van ?.

Later, toen mijn oudste zoon net was geboren, ben ik wel opnieuw naar de schoolbanken getrokken maar dat is een verhaal voor een andere keer. 

 

Ik had het dus over mijn opleiding tot criminoloog. 

 

Tijdens deze opleiding moest ik ook stage lopen. Ik volbracht deze stage aan de West-Vlaamse Politieschool. 

Hoewel ik het thuis gewend was om een uniform te zien, was het op de politieschool toch nog anders. Daar liepen toch wel heel veel uniformen rond. En vooral tijdens studiedagen voor de korpsleiding was dit voor mij toch wel intimiderend. Heel veel gezag in één ruimte met daartussen nogal dikwijls ook mijn eigen vader. 

Na het afronden van mijn studie mocht ik lesgeven op diezelfde politieschool. Ik verzorgde een deel van de opleiding slachtofferbejegening. 

En daar trapte ik volop in de ‘ik ben niet genoeg’-val. 

 

Daar stond ik dan, als groentje, ten opzichte van mensen die al járen in het vak zaten.

De meesten zaten mij aan te kijken (of dat dácht ik toch) met een blik van ‘ik ben benieuwd wat zij mij te vertellen heeft’.

Ik dacht dat ik hen helemaal niets te vertellen had. 

Bovendien kende iedereen die voor mij zat, mij als ‘dochter van’. Ofwel hadden ze les gehad van mijn vader ofwel waren ze lid van zijn korps. De opmerkingen zoals ‘ze heeft dezelfde blik in haar ogen’ en ‘ze praat zoals hem’ waren dan ook sterk aanwezig (meestal onder elkaar en niet tegen mij ?).

Hoewel ik over het algemeen goede feedback kreeg (iedereen moest ook elke lesgever evalueren ?) kreeg ik mega veel stress van deze opdracht. Als ik in oktober les moest geven dan lag ik er vanaf augustus al wakker van. 

Nu, zoveel jaren later, besef ik dat mijn lessen wel goed waren, dat ik hen wel degelijk iets te vertellen had en dat ik enkel mezelf in de weg zat door mijn eigen manier van denken. 

 

Ik liet het toe dat mijn brein mij allerlei overtuigingen voorspiegelde die niet waar waren. 

Nu weet ik dat mijn brein panikeerde omdat ik uit mijn comfortzone kwam. 

Maar dat wist ik toen niet. 

Ik besloot dat lesgeven niets voor mij was en ik stopte er dan ook mee. 

Terwijl ik eigenlijk heel graag lesgeef!! 

Als kind gaf ik al les aan mijn poppen en was de schoorsteenmantel mijn bord (wel keurig met een blaadje ervoor hoor, schrijven op de schoorsteenmantel deed ik niet ?).

 

Het was dan ook jammer dat ik het lesgeven opgaf doordat ik gevangen zat in mijn eigen intern circuit. 

 

Ik ga dan ook een nieuwe poging ondernemen. 

Nee, niet voor de politieschool maar online voor jou!

 

Vanaf morgen (27/10), en voor het eerst (!), geef ik de komende weken elke dinsdag en donderdag een FB-live over hoe je jouw brein zo stress-vrij kunt houden.

Op deze manier wil ik met mijn kennis jou helpen om jouw eigen passie niet op te geven!

 

Tussen de politieschool en nu heb ik veel geleerd over allerlei blokkades, angsten en valse overtuigingen waardoor je jezelf in de weg staat. 

En deze wil ik met jou delen. 

Volg mij dus op Facebook (de link vind je onderaan deze nieuwsbrief) en leer hoe je jouw eigen brein de juiste richting uitstuurt zodat je niet ten prooi valt aan leugens.

 

Herken je jezelf in bovenstaande verhaal? 

 

Onderdruk je jouw eigen verlangen vanuit een gevoel van ‘dat kan ik niet’ en ‘ik ben niet goed genoeg’?

En ben je dat beu?

Luister dan zeker naar mijn reeks van FB-lives (zowel live als in replay te bekijken op mijn pagina vanaf morgen). 

En heb je vragen? Stel ze zeker (gsm, sms, mail, FB-reactie, Messenger, Whats-App, Instagram DM,…), je kan mij overal bereiken en ik beantwoord graag jouw vraag!