Maandagmorgen. Terwijl ik vanuit bed lig te luisteren naar mijn douchende zoon komt de ‘maandagblues’ opzetten. Je weet wel: je wordt langzaamaan wakker, beseft dat het maandag is en voelt een knoop in je maag. 

Veel mensen hebben last van de maandagblues. Zoek het maar eens op en je bent een paar uurtjes zoet met het lezen van artikels zoals ’14 tips om de maandagblues te verslaan’ en de vele afbeeldingen laten jou ongetwijfeld lachen van herkenning (ook een goed manier om de maandag te beginnen ?).

 

Veelal wordt de maandagblues geassocieerd met een negatieve houding ten opzichte van je werk (niet de juiste job, een ongemakkelijke bedrijfscultuur, …).

Bij mij heeft het echter niets met mijn werk te maken. Wel met het feit dat de leden van mijn gezin, na twee dagen samen te zijn geweest, weer elk hun eigen kant op vliegen. Ik moet ze terug ‘lossen’ en daar heb ik het altijd wat moeilijk mee.

Gezien ik nu toch volop in dat gevoel zit, wil ik iets schrijven over hoe ik daarmee heb leren omgaan. 

Misschien heb jij er iets aan, mocht je ook dit gevoel ervaren.

Of misschien denk je nu ‘waarom hier nog iets over schrijven Vicky, je hebt net gezegd dat het internet vol staat met tips’.

Ja, dat klopt, maar ík heb er nog niets over geschreven ?.

Je hoeft er nooit voor terug te schrikken om jouw eigen visie te delen ‘omdat er al zoveel bestaat’. Hoe meer mensen hun ervaringen delen, hoe meer kans dat iemand iets herkent en er iets mee kan. 

Geef jezelf toestemming om volledig authentiek jouw ding te doen. Maak jezelf hier geen zorgen in en stel jezelf hierin niet in vraag. Dat is de beste manier om van waarde te kunnen zijn voor een ander. 

 

Maar ik wijk af. De maandagblues dus.

 

Ten eerste erken dat het gevoel er is. Ga het niet onderdrukken, verdoven, minimaliseren of ontkennen. Dat zeurende achtergrondgevoel is er en dat mag bestaat. Vecht er niet tegen.

Maar, ten tweede, laat dit gevoel ook niet de baas zijn. Het mag bestaan maar het mag jou niet leiden! Dit gevoel is een deel van jou en dat is oké maar jouw ‘ik’ zit achter het stuur. 

Jouw ‘ik’ legt een liefdevolle arm rond ‘het gevoel’ en zegt ‘ik weet dat je er bent, dat is helemaal prima en we gaan samen aan de dag beginnen maar ik heb de leiding’.

En je zal voelen dat het gevoel na een tijdje minder wordt. Je hebt het gevoel erkent, je hebt het aanvaardt en je hebt het de juiste plaats gegeven in verhouding tot jezelf. Dat is alles wat een gevoel nodig heeft. En als een gevoel heeft gekregen wat het nodig heeft dan lost het op in de ervaringsstroom. Dan zal je merken dat gevoelens komen en gaan, net als de golven van de zee.

Bij het leren omgaan met een gevoel maak ik vaak de parallel met het opvoeden van een kind. Je vindt de mening van een kind belangrijk, je erkent deze, je luistert en je laat ze bestaan maar je laat een kind de leiding niet nemen. 

 

Veel mensen willen een onaangenaam gevoel niet laten bestaan omdat ze bang zijn dat het hen zal overspoelen. Maar eens dat je beseft dat jezelf de baas bent over jouw gevoelens hoef je er niet meer bang voor te zijn!

Ik schrijf hier nu samen mét mijn maandagblues dit artikel. Ik onderdruk het niet door te Netflixen of terug in mijn bed te kruipen maar ik laat het ook niet de baas zijn en mijn planning van vandaag verstoren (à la ‘ik schrijf vandaag geen artikel want ik heb de blues’). En ik weet dat deze blues langzaamaan zal wegtrekken. Want dat is het voordeel: eens je weet dat dit werkt, kan je erop vertrouwen. 

 

Herken je het gevoel van de maandagblues? Hoe ga je hiermee om? 

Zouden bovenstaande tips kunnen helpen?