Het is toch een hardnekkig beestje hé. De drang om te presteren, om jezelf te willen bewijzen, om jouw waarde te willen tonen maar ook om iedereen te willen plezieren. 

‘Vandaag moet je iets slims schrijven Vicky want men verwacht dat jij de expert bent’, ‘Niet onnozel doen hé anders denken ze dat je geen inhoud hebt’, ‘Hou het correct en zakelijk’, dit is de manier waarop mijn innerlijke criticus mij momenteel heel streng toespreekt. 

En hij is helemaal niet akkoord met het verhaal dat momenteel op papier verschijnt 😀. Hij vindt het super zwak om toe te geven dat ik half blokkeer boven mijn toetsenbord. 

En iets in mij wil mij beschermen door te vinden dat ik dringend de was moet plooien en de vaatwas moet legen. 

Het is dus weer een ware kakofonie in mijn hoofd. Storm op zee!

 

En als een goede kapitein probeer ik de storm te baas te blijven. Ik laat de stemmetjes doorratelen en tik met horten en stoten verder. En ik geef toe dat het lastig is. Dat het lastig is om de storm het hoofd te bieden. 

Maar ik weet dat de storm ook weer voorbij gaat. Dat dit weer een stap in mijn groeiproces is. 

Dat ik ook hier weer zal leren om authentiek te blijven zelfs als alles in mij schreeuwt om dit niet te doen. 

Dat ik mijzelf hier stretch om comfortabel te worden met het oncomfortabele. 

Dat het oké is dat mensen afmelden. 

Dat ik mezelf niet hoef te bewijzen. 

Dat ik goed genoeg ben zoals ik ben. 

Dat wat ik breng waardevol is voor de mensen die dit nu nodig hebben. 

En ik ben lief tegenover mezelf. 

Het is oké dat het vandaag wat stroever gaat. Dat ik het roer nu en dan verlies. 

 

Het belangrijkste voor vandaag is de actie. 

Het belangrijkste voor vandaag is dat deze nieuwsbrief verschijnt.

Het belangrijkste voor vandaag is dat mijn innerlijk criticus niet wint. 

Het belangrijkste voor vandaag is dat mijn innerlijke criticus hierdoor leert dat ik dit aankan en dat de wereld niet vergaat. 

En dat is groei!

 

Herken je dit gevoel? Is het voor jou ook soms storm op zee? 

En hoe ga je hiermee om?