Ik vroeg mij af waarom deze reactie mij zo raakte? 

Antwoord: omdat ik zelf twijfel. 

Deze reactie verwoordt waar ik zelf bang voor ben. 

Dat het ‘niet juist’ is wat ik doe. 

En toch voel ik diep vanbinnen, in mijn ziel, dat het wél juist is wat ik doe. 

Dat mensen hier nood aan hebben. Dat mensen nood hebben aan kwetsbaarheid. Dat mensen nood hebben aan iemand die zich wél kwetsbaar durft opstellen. Een voorbeeld, een inspiratiebron. Iemand die de weg toont, die toont hoe het anders kan. 

Beweer ik nu dat ik de enigste ben die zich durft tonen in zijn kwetsbaarheid?

Nee, gelukkig niet! Maar we zijn wel in de minderheid.

 

Ik behoor altijd tot de minderheid. In elke stroming van de maatschappij. 

Hoeveel veganistische geheelonthouders zijn er bijvoorbeeld denk je 😉 ?

Of mag ik dat ook niet zeggen? Toon ik mezelf dan ook teveel? 

Je merkt dat ik hier een grapje kan van maken. Dit komt omdat ik hier ‘gewend’ aan ben. Bovenstaande ben ik al jaren en ik heb alle reacties hierop al gekregen en een plaats gegeven. En niemand kan mij hierin nog op andere gedachten brengen. 

Ongecensureerd ben ik nog maar recentelijk en daar moet ik zelf nog in groeien. 

En het is natuurlijk gemakkelijker om een ontkiemend plantje uit de grond te rukken dan een stevige eik hé. 

 

Vind ik ongecensureerd zijn eng? Jawel, ontzettend!

Net zoals iedereen ben ik bang voor afwijzing. 

Waarom doe ik het dan toch?

Omdat ik kies voor groei en niet voor angst. 

Ik wil niet blijven zitten in de massa want het is op de dwarsliggers dat de trein rijdt. 

En ik wil zeker niet aan de kant kritiek staan geven en zelf ondertussen niets presteren!

 

 

Maar wat doe ik dan met dat gevoel van angst? 

Niets!

Op het moment dat ik het besef (dat iets mij raakt omdat ik eigenlijk zelf bang ben), spreek ik het uit (en hier schrijf ik het nog eens uit 🙂). En ik laat het bestaan.

Daardoor komt er meer ruimte, een opluchting, een verzachting. 

Ik hoef niet te vechten tegen de angst én ik hoef mij er niet te laten door overspoelen. 

Het is oké om bang te zijn. Iets in mij is bang, dat is normaal en ik laat het gewoon bestaan. Ik maak het niet kleiner maar ik laat het ook niet groter worden (en dat lukt door te beseffen dat angst voelen normaal is).

En ik zorg extra goed voor mezelf op dergelijke momenten. Het heeft geen enkele zin om jezelf op zo’n moment streng toe te spreken. Een bang kind ga je toch ook niet bestraffen? Ofwel?

 

Herken je dit gevoel?

Wat doe jij met jouw angst als je kritiek krijgt? 

Laat je je leiden door die angst of kan je rustig aan het stuur blijven zitten met angst op de achterbank?