Echte verbinding kunnen maken vanuit authenticiteit. 

Verbinding met jezelf, verbinding tussen jezelf en anderen maar ook tussen anderen onderling. 

Dat is mijn passie, mijn drijfveer.

Dat weet ik allang en ik weet ook hoe dit is ontstaan (dat is het voordeel van therapie volgen ?). 

 

Maar het is ook mijn valkuil. 

Ik ben er oprecht van overtuigd dat dit de wereld en de mensheid zoveel kan opbrengen dat ik wil ‘bekeren’. Het missionaris-syndroom zeg maar. 

Ik kan niet begrijpen dat er mensen zijn (en dat zijn er helaas behoorlijk wat) die dit niet willen. 

Dat je niet weet hoe, dat begrijp ik (en ik kan het jou leren). 

Dat je niet durft, dat begrijp ik ook (en ook daarbij kan ik je helpen). 

Maar dat je niet wil? Nee, dat gaat er bij mij niet in.

Doordat ik dit niet begrijp, doe ik oprecht alle moeite om mensen hierbij te helpen (te bekeren dus) en dan word ik op mijn hart getrapt. Dan voel ik mij afgewezen. En stom. Dan word ik zelfs verweten met zaken bezig te zijn uit een sprookjeswereld. Niet realistisch. 

En dan word ik boos. Wil ik niets meer doen. Kan iedereen zijn plan trekken. 

Maar na een tijdje voel ik mij dan schuldig. Trekt mijn bekeringsdrang weer aan mij. Dan wil ik het opnieuw proberen en begint alles weer van voor af aan. 

 

En zo ontstaat mijn patroon. En word ik telkens gekwetst en kom ik geen stap verder. 

En zo werkt het bij iedereen. Iedereen heeft een drijfveer (of je het nu weet of niet). Door die drijfveer heeft iedereen een valkuil en zit men dus vast in een patroon. 

 

Hoe kan je dit veranderen? 

 

 

In eerste instantie moet je bewust zijn van jouw patroon. En het is niet omdat je weet dat iets jouw patroon is, dat je het ook direct en in elke situatie herkent. 

 

Maar bewustwording is nog geen verandering. 

Verandering ontstaan door stil te staan bij wat je voelt (en het niet te projecteren op anderen of te verdoven door allerlei afleidingen).

 

Een voorbeeld. 

Tijdens een familiebijeenkomst zat ik weer volop in mijn passie. Mijn oprechte intentie was om er een heel waardevolle dag van te maken. Ik voelde echter al snel dat er wrevel ontstond bij wat ik probeerde en ik schakelde een versnelling hoger (en hier was ik niet bewust van het feit dat ik al in mijn valkuil zat want anders zou ik niet nog meer mijn best gaan doen).

Resultaat: kwaadheid en verdriet bij enkele anderen, voor mij het gevoel ‘weer al deze moeite voor niets’ en ook wel opkomende kwaadheid. Geen fijne dag dus.

De dag nadien was ik vooral kwaad. Maar ik besliste om mijn boosheid niet af te reageren op anderen (wat ik normaal gezien wel zou doen). Ik trok me vooral terug en stelde mijn grenzen (opdat ik mij niet af zou reageren). 

Een dag later was ik fysiek ziek. Buikpijn, hoofdpijn, moe. Ik deelde dit met mijn gezin en vroeg om rust. Dit gunden ze mij ook. 

Nog een dag later voelde ik de verschuiving komen en tegen de middag kwam er verdriet. 

Ik zocht een rustige plek waar ik alleen kon zijn en liet het verdriet komen. De tranen liepen en brachten een rauwe pijn mee. Een pijn waar geen woorden voor zijn. Ik schreeuwde maar er kwam geen geluid. 

Maar iets in mij voelde ook dat het voelen van de pijn herstellend werkte. 

Na een korte uitbarsting kwam er even rust en dan voelde ik dat er nog iets zat en het proces herhaalde zich. En opnieuw. Het geheel duurde een uur en toen voelde ik dat het goed was. 

Voor altijd? Nee. 

Voor nu? Ja. 

Ik voelde dat er iets basaal was hersteld. Een vroege kwetsuur was gezien en gehoord. De aandacht die er vroeger niet is geweest, was er nu wel. Die aandacht had ik aan mezelf gegeven. 

Was ik bij de boosheid blijven hangen (en deze hebben afgereageerd) dan was ik niet aan het verdriet geraakt. Dan was ik niet aan de bron van de pijn geraakt. Dan had ik daar geen aandacht aan gegeven. Dan had de aandacht niet zijn herstellend werk kunnen doen. 

Dan was het patroon niet veranderd. 

 

Verandert een patroon dat je al heel wat jaren meedraagt zich in één uur tijd? 

Nee. 

Maar je herstelt telkens weer een stuk waardoor het patroon minder dwingend wordt.

Door telkens opnieuw mijn pijn te voelen als er iets gebeurt rond verbinding maak ik mijn bekeringsdrang minder sterk. 

Door dit telkens te herhalen, word ik steeds vrijer. Vrijer om te handelen zonder de structuur van mijn verleden. 

 

En dit vraagt vertrouwen.

Ten eerste vertrouwen in het proces. 

Dat dit de manier is waarop het werkt. Wetende dat als je de rauwe pijn kan dragen, dat het dan ook wel terug goed komt. Beter komt zelfs (en dat is helemaal iets anders dan pijn die slijt).

En ten tweede vertrouwen in jezelf. Dat je, wat je vroeger niet kon dragen en dus niet voelde, nu wel kan dragen.

En ten derde vertrouwen in de tijd.  Vertrouwen dat dit een proces is dat tijd, veel tijd, neemt.

 

Als bovenstaande iets raakt in jou, dan lees ik het graag.

 

Als je er klaar voor bent, zijn er vier manieren waarop ik jou kan helpen om jouzelf niet meer in de weg te staan:

  1. Volg mij op Facebook en Instagram en laat je inspireren 
  2. Schrijf jou via mijn website in voor deze nieuwsbrief en ontvang wekelijks deze inspiratie rechtstreeks in jouw mailbox en dan ben je niet meer afhankelijk van het algoritme van FB
  3. Download gratis mijn e-book via mijn website of mijn FB-pagina
  4. Werk met mij om tot een blijvende verandering te komen (meer informatie op mijn website)