Ken je Brené Brown? 

Ja? 

Geweldige madam hé?

Nee? 

Brené Brown is een professor in de sociale psychologie aan de universiteit van Houston. Ze bestudeert moed, kwetsbaarheid, schaamte en empathie. 

Ze heeft verschillende boeken geschreven waaronder ‘De kracht van kwetsbaarheid’. 

En daar wil ik het vandaag even met jou over hebben. 

En meer bepaald over de kwetsbaarheidskater. 

 

Nog nooit over gehoord? 

Lees dan verder :)!

 

De wereld waarin we leven is gericht op presteren en op perfectionisme. 

Goed genoeg is eigenlijk nooit goed genoeg. 

Risico’s nemen doen de meesten onder ons niet. 

Kwetsbaarheid is eng en je kwetsbaar opstellen is ‘not done’. Het maakt jou ‘een vogel voor de kat’. 

Of zoals Elvis zong ‘the world’s a stage and each must play a part’. Woorden die hij ergens van Shakespeare had gepikt :). 

Maar het lied waarin Elvis dit zong heet wel heel toepasselijk ‘Are you lonesome tonight?’.

 

Wat als je uit jouw rol stapt? 

Wat als je het presteren en het perfectionisme loslaat? 

Wat als je de schijn niet meer ophoudt? 

Wat als je jou wel kwetsbaar opstelt? 

Wat als je de woorden van Brené Brown volgt en gelooft dat kwetsbaarheid aan de basis ligt van alle mooie dingen in de wereld zoals bv. echte liefde. 

Wat als je jezelf in een vlaag van enthousiasme of wanhoop ‘hebt getoond’? Écht getoond, zonder remming of nadenken?

 

Dan heb je daarna hoogstwaarschijnlijk last van een kwetsbaarheidskater!

 

Als je jou kwetsbaar hebt opgesteld dan krijg je last van schaamte: je hebt jou ‘zwak’ opgesteld, je hebt bewezen ‘iets niet aan te kunnen’, je hebt jou ‘bloot gegeven’, je hebt jou ‘aangesteld’. 

Je zou willen dat je de tijd kon terugdraaien. Maar omdat dit niet kan, trek je de dekens over jouw hoofd en hoop je dat de wereld jou vergeet. 

 

Herkenbaar? 

Voor mij alleszins!

 

Want de zinnekes ‘tuurlijk, mag je je kwetsbaar opstellen’ en ‘ach, je bent ook maar een mens’ zijn heel vaak lege dozen. 

Mensen houden niet van kwetsbaarheid én vinden mensen die zich wél kwetsbaar opstellen ‘naïeve weirdo’s die niet in de échte wereld leven’. 

‘Drop the shields’ is een zin die het alleen goed doet in Star Trek. 

 

En toch is dit de weg die ik wil bewandelen. 

Kwetsbaarheid tonen, steeds zachter worden. 

Ondanks de oncomfortabele gevoelens, ondanks de kwetsbaarheidskater. 

 

De oplossing voor een kwetsbaarheidskater? 

 

Hem uitzitten!

 

Aanvaarden dat het een groeipijn is die bij het proces hoort. 

Vertragen, omarmen, zelfzorg. 

En weten dat het elke keer een beetje beter wordt. 

Dat de kater elke keer minder grip op jou krijgt. 

En als je in alle liefde de kater omarmt, naar binnen gaat en reflecteert dan gaat er daarna altijd opnieuw een lichtje aan die jou weer verder leidt op jouw échte pad. 

En onthou dat velen niet mee kunnen naar dat volgende niveau. 

Velen claimen dat ze authenticiteit willen maar bewandelen niet het pad daar naartoe.