Deze week hadden we het in de masterclass van mijn eigen coach over populariteit versus integriteit. 

Als je populair wil zijn dan zeg je vooral wat anderen willen horen (of wat je dénkt dat anderen willen horen). 

Als je integer bent dan zeg je vooral wat anderen écht moeten horen. Ook al maakt het jou niet populair. 

 

Dit heeft mij aan het denken gezet. En dat is natuurlijk het doel hé :). Want net als ik, werkt ook mijn coach met het geven van inzichten waar je dan zelf kan over reflecteren. 

 

Ik heb dan ook vastgesteld dat ik nog niet altijd en tegen iedereen zeg wat ik écht wil zeggen. 

En daarmee bedoel ik niet dat ik overal persé mijn gedacht wil zeggen of dat ik overal de confrontatie wil aangaan. In tegendeel, met ouder worden, heb ik ook geleerd dat zwijgen soms de beste keuze is. 

Daarmee bedoel ik wél dat ik in mijn nieuwsbrieven, in mijn artikels, in mijn podcasten, in mijn begeleidingen soms nog niet zeg wat men écht moet horen om te kunnen groeien. 

En dat doe ik niet vanuit de wens om populair te zijn. Dat ben ik nooit geweest en dat wil ik ook nooit zijn. 

Ik merk dat ik soms zaken niet zeg omdat ik nog teveel handel vanuit een zorg-reflex. 

‘Ga ik de andere niet kwetsen als ik zeg wat nodig is?’, ‘Ben ik niet te confronterend?’, ‘Kan ik dat niet zachter maken?’.

Maar ik besef ook dat ik met té zacht te zijn, het groeiproces van de ander juist tegenhoud…

 

Met deze gedachte schrijf ik onderstaand artikel. 

Ik ga de confrontatie aan. Je bent gewaarschuwd…. Je kan nú stoppen met lezen als je wil….

 

Je bent er nog :). 

Goed, dan gaan we het nu hebben over het al dan niet investeren in een coach. 

 

Ik hoor nog steeds en vaak dat ‘een coach hebben’ luxe is, spielerei is voor de rijken, een trend die overgewaaid is uit Amerika, enz. 

De échte noest werkend, voeten in de klei, met boerenverstand gezegende Vlaming heeft dit niet nodig. 

Awel, ik ga deze Vlaming nu eens wat échte argumenten geven om niet te investeren in een coach.

 

Alle kennis die een coach je leert, is gewoon te vinden in boeken en op het internet

Het reptielenbrein. De neocortex. Jouw innerlijk kind. De vrouwelijke archetypes.

Elke dag kan je talloze artikels lezen en gratis webinars volgen rond deze thema’s. 

Er zijn massa’s zelfhulpboeken die jou uitleggen hoe het moet. 

Voor de kennis hoef je dus geen coach onder de arm te nemen.

 

Zelfontwikkeling is geen rocket science

Statistiek, psychometriek, Wittgenstein en Lacan dat zijn onderwerpen waarop ik heb gezwoegd. 

Bloed, zweet, tranen en herexamens. 

Zelfontwikkeling, innerlijk groeien, meer bewustzijn ontwikkelen, het zijn één voor één eenvoudige zaken hiermee vergeleken. 

Je observeert jezelf, je onderzoekt het patroon, je neemt actie et voilà: het is veranderd!

Daarvoor heb je toch niemand nodig?

 

Je moet het tóch zelf doen

Jíj moet aan de slag met jouw reptielenbrein en jouw innerlijke criticus. 

Jíj moet door de oncomfortabele gevoelens van innerlijke groeien. 

Jíj moet jouw mond opendoen op een vergadering. 

Je moet het zélf doen. Alle te nemen stappen moet je zélf zetten.

Je coach zit comfortabel op kantoor, heeft deze watertjes al doorzwommen en zit nu met een kopje thee te kijken naar hoe jíj jou overal doorworstelt. 

En als jíj niets doet dan verandert er ook niets, coach of geen coach. 

 

Je investeert maar krijgt er geen geld voor terug

Een coach moet je betalen. Véél betalen. A ja, want die coach is zelfstandig dus wat je hem of haar betaalt, is in wezen een bruto loon. Daar heeft die coach netto hoogstens de helft van over. 

En wat krijg je voor dat geld terug? 

Miserie. 

Jíj moet al het werk doen. 

Jíj hebt die lastige gevoelens. 

Jouw coach zit niet naast jou tijdens die vergadering. 

Zou je jouw geld niet beter op de bank zetten? 

 

Een coach brengt jou alleen maar aan het wenen

De meeste mensen wenen veel bij een coach. 

Een coach staat overal bij stil. Iedere verandering in jouw mimiek is gezien. 

Hij of zij trekt jou uit jouw comfortzone. 

90% van wat jou wordt voorgesteld, wil jij absoluut niet doen. 

Je wordt constant ‘ondervraagd’ over de stappen die je wel of niet hebt gezet. 

 

Voilà, met deze argumenten kan je elke discussie winnen, niet? 

Geen coach dus. 

 

Zelf heb ik echter al veel tijd, energie en centen in mijn eigen coaching geïnvesteerd.

En dan komt natuurlijk de hamvraag: heb ik hier spijt van? 

 

Duizend keer nee!!! Oprecht!

Het is zelfs de beste investering die ik ooit in mijn leven heb gedaan!

 

Zonder mijn coaches zou ik nu niet staan waar ik sta. 

Zou ik nu niet de persoon zijn wie ik ben. 

Zou ik nooit de stappen hebben gezet die ik heb gezet.

Zou ik nooit op die manier doorheen mijn innerlijke saboteurs zijn geraakt. 

Zou ik nooit zo én op dat tempo als persoon en therapeut zijn gegroeid. 

Wat een jaar geleden ondenkbaar was, zou dat nu nog zijn. 

Zou ik nooit ervaren hebben dat ik zoveel mensen kan helpen.

 

Want mijn eigen blinde vlekken die zag ik niet. 

Mijn eigen belemmerende gedachten en patronen daar zou ik zelf niet zijn uit geraakt.

Niemand zou mij grootser zien dan ik zelf doe en mij dan ook ‘liefdevol uitnodigen’ om stappen te zetten. 

En op bepaalde momenten zou ik het misschien wel hebben opgegeven….

 

En wat ben ik blij dat ik dat nooit heb gedaan!

En dat ik in de plaats van opgeven hulp heb gevraagd. 

Net zolang tot ik gevonden had wat ik nodig heb (want nee, de ene coach is de andere niet)!

En dat is van levensbelang!

 

Als dit artikel jou raakt, laat het mij dan weten. 

Ik lees graag wat mijn schrijfsels bij jou als lezer te weeg brengen. 

 

Groetjes, 

Vicky