Als ik met een thema worstel, ga ik op zoek. Op zoek naar motivatie, inspiratie, mentale voeding.

Op één van die zoekmomenten kwam ik bij Anne Quaars en ik vroeg haar gratis e-book aan. 

Daarin staat ‘wees een giraf’. 

Een giraf nodigt jou uit om verder te kijken dan de massa. Om groots en afwijkend te denken en te doen. 

Maar een giraf daagt jou ook uit om je nek uit te steken. Om jouw visie en ideeën te delen.

Om de moed te hebben om te gaan staan voor jouw visie. Zelfs als de anderen jou gek verklaren. 

 

Inspirerende woorden. 

Woorden die je ook uit mijn mond kan horen. 

Woorden die ik ook vertel tegen mijn cliënten. 

Maar het beeld van een giraf triggerde iets in mij. Het beeld van jouw nek uit steken bracht mij terug naar mijn kindertijd. De eerste jaren van de lagere school. 

 

Ik was een kind dat er van nature met hoofd en schouders boven stak. 

Ja, ik ben groot maar niet zo uitzonderlijk groot dus dat bedoel ik niet. 

Ik stak er met hoofd en schouders boven op mentaal gebied. 

Ik was anders. Intelligenter, meer matuur, met andere thema’s bezig, stiller, meer teruggetrokken, liever, zachter. 

En ik vond geen verbinding met de andere kinderen. De beste verbinding die ik had in de klas was met de leerkracht. 

Natuurlijk, deze zie je al van ver komen, werd ik ontzettend gepest. En ik durfde niets terug doen. Ik vroeg me alleen maar af waarom? Ik was gewoon mezelf. 

En ik werd een heel angstig en eenzaam kind.

 

Maar ik leerde overleven en ik leerde mezelf te verstoppen, te camoufleren, te zwijgen, mijn intelligentie en mening niet te delen. 

En ik kreeg vrienden. Nooit veel maar toch een paar. 

Het pesten stopte. 

En ik ging Latijn-Wiskunde studeren en daarna naar de universiteit. Daar viel mijn intelligentie niet meer zo op en mijn visie deelde ik allang niet meer dus ik werd één van de velen.

Eindelijk veilig. 

Ik bleef daar dan ook acht jaar hangen en behaalde twee masters.

 

En nu, nu word ik opnieuw uitgedaagd om mijn nek uit te steken. 

Om écht te tonen wie ik ben. 

Om wie ik van nature ben. 

Om mijn visie te delen. 

En dat maakt mij bang. Dat maakt het kind in mij bang. 

Maar ik weet ook dat er geen andere weg is. Als ik het niet doe dan sterft mijn ziel. 

Dan leef ik niet mijn zielsmissie. 

Het is mijn taak om die lichtwerker te zijn. Die lichtwerker die ik altijd al ben geweest. Die lichtwerker die niet kon begrijpen waarom ze zo werd gepest terwijl ze alleen liefde en verbinding wou.

 

Je zielsmissie leven is niet iets waar je naar verlangt. Jouw zielsmissie is iets wat je eigenlijk liever niet zou hebben.

Maar het is van moetens. Het duwt en trekt en wringt dat je op een bepaald moment niet meer anders kan. 

En dat je ondanks de angst stapje voor stapje toch terug rechtstaat waardoor je opnieuw met hoofd en schouders boven de massa uitsteekt en ergens wel weet dat alles ooit goed komt. 

 

Herken je jezelf hierin en heb je steun nodig? 

Weet dan dat ik jou begrijp en dat je met hart en ziel welkom bent.