Mijn man komt thuis van zijn werk (ja, hij moest vandaag terug een dagje aan het werk). Ik zit achter mijn laptop te schrijven aan teksten voor een nieuwe website. En dan komt zijn vraag ‘wanneer eten we?’ Mijn antwoord ‘euh, als het wordt klaargemaakt…? Met mijn beste ‘puppy ogen blik’. Hij bijt en vraagt ‘wat heb je voorzien?’.  Antwoord: veganistische cannelloni met broccoli vulling. Hij: daar wil ik dan toch wat hulp bij. Ikke: ja maar, ik wil ook nog iets schrijven voor op facebook. Hij: ik wacht wel. Plan mislukt 😀.

Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik hou niet van koken. Ik eet graag maar heel het ‘kiezen wat je gaat eten, boodschappen doen, eten klaarmaken’ gedoe is er voor mij teveel aan. Mocht er mij elke dag iemand een veganistische maaltijd komen afleveren dan ga ik daar graag voor. Het moet wel betaalbaar blijven hé voor iemand nu voorstelt om mijn persoonlijke kok te worden. 

Ik denk echter altijd dat ik wel ga koken (ik schreef er hier zelfs al over). Elke week maak ik een menu met bijpassend boodschappenlijstje en neem ik mij voor om alles keurig klaar te maken. Niet dus. 

Het maken van de menu stel ik altijd uit tot het laatste moment. Ja, het gebeurt dat we nog niet naar de winkel kunnen wanneer dat moet (op zaterdag) omdat de menu nog niet is gemaakt. 

Als dit euvel voorbij is, trekken we naar de winkel. Nu niet meer ‘we’ maar ‘hij’. En wat ben ik blij dat ik nu niet meer mee kan 😀. 

De menu hang ik trots aan het magneetbord en dan is het eerst weekend. In het weekend is de afspraak dat ‘hij’ kookt. Maar dan is het maandag en is het in principe mijn beurt. En dat stel ik dan dus ook uit tot de laatste minuut….

Ik wil dus blijkbaar niet aanvaarden van mezelf dat ik niet van koken hou. Waarom toch?

Omdat het hoort bij het beeld van ‘de vrouw’. Ookal roep ik mezelf altijd uit tot feministe, het kruipt tot meer onder mijn huid dan ik wil. Mijn schoonmoeder gaf mij, toen ik net was getrouwd, een mixer cadeau. ‘Omdat ik dan zelf mayonaise kon maken’. Ik moet waarschijnlijk niet vertellen dat ik dat nooit heb gedaan. Maar het is toch de verwachting dat je van alle kanten meekrijgt: een vrouw hoort te koken voor haar man. 

En zo zijn er allerlei kleine, of grote, karaktertrekken die we moeilijk kunnen aanvaarden bij onszelf. Omdat het niet hoort, omdat het anders zou moeten, omdat de verwachtingen anders zouden zijn.

Waarom toch? Waarom doen we onszelf dit aan? Ik weet al heel de namiddag dat de ‘wanneer eten we’ - vraag zal komen. En dat het niet zal klaar zijn omdat ik liever met mijn werk bezig ben. 

Zie je bij jouzelf ook dergelijke ‘ik hou mezelf voor de gek’ situaties? 

Oei, die cannelloni moet blijkbaar driekwartier in de oven. En de oudste zoon is ook al naar beneden gekomen omdat hij honger heeft. Ben ik nu ook nog een slechte moeder?

Het wordt dus de ‘reserve maaltijd’, ‘zijn’ idee Pasta pesto. Helemaal goed voor mij. 

En ‘hij’ is er al aan begonnen. Binnen vijf minuten kunnen we eten 😀 😀.

En ik ga mezelf vanaf nu bevrijden: ik kook niet graag en ik wil er dus ook geen tijd meer aan verspillen!

Waar ga jij zelf van bevrijden?