Daarnet schreef ik in mijn story op sociale media dat de poetshulp het huis aan het schoonmaken is terwijl ik mijn nieuwsbrief schrijf. 

Schrijven maakt mij gelukkiger dan poetsen en dus kies ik, met alle zelfliefde, voor deze regeling. 

Ja, ik voel me soms ambetant in de zin van ‘ik zit hier op mijn kont terwijl iemand anders actief bezig is’. En soms denk ik ‘wat zal de poetshulp mij lui vinden’ maar dan herinner ik mezelf er aan dat er fysiek en mentaal werk bestaat en dat het ene niet waardevoller is dan het ander. 

En meestal lukt het mij dan wel om deze storende gedacht aan de kant te schuiven.

Tot een paar weken geleden…. Toen had ik het echt moeilijk. 

De poetshulp die normaal komt, was er niet en er kwam iemand in vervanging. 

Helemaal prima. 

Tot ze mij van het bureau een paar dagen voordien belden en ik hoorde dat het een man was die zou komen. 

In al die jaren dat iemand komt poetsen, is er nog nooit een man geweest en ik had er meteen een raar gevoel bij. 

Ik sprak mezelf echter streng toe: ‘je bent voor de gelijkwaardigheid van man en vrouw Vicky dus nu moet je niet zo’n raar gezicht trekken dat een man komt poetsen!’.

En het is helemaal niet zo dat ik nog nooit een man met een dweil in zijn handen heb gezien. Zowel mijn vader als mijn man helpen in het huishouden en ook mijn zonen weten dergelijk stuk textiel te gebruiken. Maar toch gaf het mij een raar onderbuikgevoel. 

Ik zette mijn onderbuikgevoel echter aan de kant en besloot de man open-minded te ontvangen. 

Tot hij hier was…

Vrijdag had ik terug een volledige dag met de groep collega’s en mijn ondernemingscoach. 

Het thema van deze dag: concessieloos ondernemen. Werken zoals het past bij wie jij bent, wat jij kan en wat jij wil. Met andere woorden volledig voor jezelf gaan zonder toe te geven aan allerlei externe verwachtingen.

Een thema op mijn lijf geschreven want dit is waar ik voor wil gaan en wat ik ook voor mijn mensen wil: concessieloos leven (ik schreef er al eerder een artikel over, terug te vinden op mijn website). 

 

Eén van de reflectie-oefeningen ging over ‘dat ene ding’ (gebaseerd op het boek 'The One Thing’ van Gary Keller en Jay Papasan). Eén van de vragen in deze oefening was ‘wat is dat ene ding dat moet veranderen?’. Mijn antwoord: ‘niet meer bang zijn om passievol te spreken’. 

Tijdens mijn vorig webinar (ik geef elke maand een gratis webinar) zei één van de deelneemsters ‘je kracht bezorgt mij een krop in de keel’. En deze uitspraak heeft mij erg geraakt. 

Mijn kracht? Hoezo? Welke kracht?, dat is dan mijn eerste reactie (of eigenlijk deze van mijn innerlijke criticus 😀). 

Mensen die nog nooit therapie hebben gevolgd, hebben geen idee wat te verwachten. 

Meestal zijn ze nerveus bij het binnenkomen van de praktijk. Ze vragen zich af hoe de ruimte er zal uitzien, wat ze zullen moeten vertellen en hoe alles zal verlopen. Ze hebben ook vraagtekens betreffende de therapeut (hij of zij). 

Therapeuten worden vaak gezien als ‘anders’. 

Dit ‘anders’ kan verschillende invullingen krijgen. Ik merk dikwijls dat één van deze invullingen is dat men denkt dat de therapeut het allemaal wel voor elkaar heeft. Het allemaal wel weet en in zijn leven geen dergelijke, al dan niet mentale, moeilijkheden tegenkomt. 

Cliënten zeggen mij ‘maar jij weet niet hoe dit voelt’ of ‘jij kan jou dit niet voorstellen’ en schamen zich voor wat zij voelen. Zien zichzelf als zwak en voelen zich veroordeeld door de anderen, de maatschappij en ook door zichzelf. Men denkt dat er iets ‘mis’ is met hen. 

Het is natuurlijk wel waar dat niemand exact kan voelen hoe een ander zich voelt. Maar omdat we allemaal mensen zijn, zijn we allemaal in staat om dezelfde zaken te voelen. 

Ook een therapeut. 

Een therapeut is niet perfect en heeft geen perfect leven. 

Hij of zij heeft niet de perfecte antwoorden en is in staat om dezelfde wanhoop en donkerte te voelen als zijn of haar cliënten. 

Vandaag een thema waar ik al een tijdje op zit te knabbelen 😀. 

Ik heb er al een paar keer over gepraat met mijn eigen coach maar het blijft toch ergens haperen binnenin mij en er blijft twijfel over er iets over delen of niet.

Ik merk echter dat er onder ‘mijn mensen’ (en hiermee bedoel ik zowel mijn cliënten als diegenen die mij volgen via webinars, nieuwsbrieven en sociale media) ook zijn die hiermee worstelen. 

En dan vind ik het mijn plicht om het voortouw te nemen. 

So here goes…

 

Over wat gaat het? 

Over de vraag: ‘mag je beter zijn/worden dan gemiddeld en dat ook tonen?’ 

En daaraan dus gekoppeld ‘kan en mag je gaan voor eigen grootsheid?’

 

Het is vandaag Wereld Complimentendag. De dag dus om weelderig te strooien met complimenten en dankbaarheid daarvoor terug te krijgen.

Ik vraag me bij dergelijke dagen (want zo bestaan er tegenwoordig heel wat) toch altijd af hoe deze ontstaan. 

En dan is er natuurlijk maar één oplossing: googlen!

Maar ik ga wat ik heb bijgeleerd nu niet over jou uitstorten. Zie google zou ik zeggen 😀. 

 

Ik heb ooit eens een ‘inhaak-kalender’ gedownload. Dat is een kalender die jou elke dag vertelt welke soort dag het is (wist je dat er een nationale kroketten-dag is?, ik denk dat het een Nederlandse kalender is 😀) zodat je inspiratie hebt om iets te posten op sociale media. 

Maar ik gebruik hem niet. Ik hou er blijkbaar niet van om iets te doen omdat het ‘de dag’ is.

Alleen de Winnie De Poeh- dag, die vond ik té cute om te laten liggen. 

 

Ik kwam deze morgen direct te weten dat het complimentendag was door mijn sociale media te openen. Daar struikel je momenteel over de complimenten want uit een onderzoek blijkt dat online complimenten geven even goed werkt als offline (en zo heb ik er toch een google-weetje in gestopt hé 😊). 

 

Net als bij de andere dagen, heb ik nu ook geen zin om mee te doen. 

Ik ben het boek ‘Ongetemd Leven’ van Glennon Doyle aan het lezen. 

Het boek is nog niet uitgelezen maar wat ik al heb gelezen, vind ik prachtig.

Voor mij ligt de waarde van dit boek in de kunst om diepe, abstracte processen betreffende de innerlijke ontwikkeling heel mooi en accuraat te verwoorden.

 

Op p. 62 staat er dergelijke beschrijving. Het is een beschrijving  die mij raakt omdat het de kern omschrijft van wat er innerlijk gebeurt als je de durf hebt om jezelf te ontwikkelen. 

Bovendien geeft het heel goed de symboliek van de feniks, het symbool van mijn praktijk, weer.

 

Ik wou deze passage volledig weergeven en had dan ook eerst gedacht om deze voor te lezen en je te laten horen. 

Maar na wat googlen over wat mag en niet mag inzake auteursrechten wil ik het risico van een boete niet lopen 😊. 

 

Heb je het boek liggen of kan je het verkrijgen via de bib zou ik zeggen: lees het zeker.

Maar heb je het niet dan wil ik hier, weliswaar als plan B, proberen te omschrijven wat mij in deze passage zo treft. 

 

Al enige tijd voel ik de druk naar een binnenwaartse gerichtheid. 

Ik weet het, 'een binnenwaartse gerichtheid’, het is een draak van een omschrijving. Ik heb het woord daarnet even gegoogled en er kwam geen enkele link voor dergelijke omschrijving. Dus dat zeg al wat 😀.

Maar ik zit al enige weken met dit gevoel en ik krijg het niet beter omschreven dan dit. Dus ik dacht: weet je wat, ik slinger mijn woorden het universum in en misschien komt er dan wel een volgende stap. Yep, trust the process. 

 

Ik ben sowieso een persoon die naar binnen gericht is in de zin van reflectie. Ik ken de stemmetjes in mijn hoofd en ik ben mij bewust van mijn emoties. Ik observeer mezelf en probeer telkens opnieuw te groeien en als mens te evolueren. 

Maar dit is een ander gevoel. 

 

Vorige week zei iemand tegen mij ‘je mag een beetje buiten de lijntjes kleuren maar je moet wel nog de tekening zien hé.’

Op het moment zelf ging ik daar volledig mee akkoord.

Maar later dacht ik erover na en vroeg ik mij af ‘is dat zo?’

Mogen we maar een klein beetje buiten de lijntjes kleuren? 

Is het echt wel nodig dat je de tekening nog ziet? 

Is het zo dat we een beetje onze eigen weg mogen gaan maar dat de norm van de maatschappij nog zichtbaar moet zijn? 

Vragen die mij momenteel bezig houden….

 

Ik stelde mezelf de vraag waarom ik zo automatisch akkoord ging met deze stelling. 

Het antwoord liet niet lang op zich wachten.

Sinds begin dit jaar heb ik een gesloten FB-groep opgericht voor de vrouwen die bij mij het traject ‘Blijf jezelf niet in de weg staan!’ volgen. 

Regelmatig zet ik daar een post ter ondersteuning en/of ter inspiratie. En één keer per maand geef ik ook een vooraf aangekondigde FB-live om vragen te beantwoorden. 

Vorige maand was het dus de eerste keer dat ik dergelijke FB-live gaf. 

Ik had al FB-lives gegeven op mijn pagina maar nog niet met de bedoeling om vragen te beantwoorden. Want als je vragen wil beantwoorden dan moet je ook de reacties kunnen zien. 

En laat dit nu het probleem zijn…

Dat ging niet zo vlot, om het nog zacht uit te drukken.

Ik zag absoluut geen reacties terwijl er wel kijkers aanwezig waren. Wat ik ook deed reacties kwamen niet in beeld. 

Mijn cliënten probeerden mij te bellen en te sms’en om te communiceren en eventueel te helpen maar ik was zo slim geweest om mijn gsm niet bij mij te leggen. Ik zag dit dus maar nadien. 

Ik besloot deze FB-live af te sluiten en opnieuw te beginnen. 

Jouw brein trainen zodat je denkt in een richting die jou gelukkig maakt in plaats dat jouw gedachten bezorgdheden en angst teweeg brengen.

Jouw belemmerende gedachten niet laten winnen in plaats van jou klein houden.

Baas zijn over jouw gevoelens in plaats van andersom. 

Vol gedrevenheid bereiken wat j́ij wil bereiken in plaats van te denken ‘dat is voor mij niet weggelegd’. 

Dit zijn zaken waarin ik vrouwen coach.

 

En vaak hoor ik van mijn cliënten: ‘dat is lastig’, ‘dit vraagt veel werk’, ‘je moet er elke dag mee bezig zijn’, ‘als ik niet oplet dan is de week voorbij en ben ik er niet mee bezig geweest’,…

 

Ja, ja en ja!

Het is lastig, je leert het niet in één keer, je moet alert zijn dat je niet terug in een oud patroon terechtkomt. 

 

En nee, het wordt er niet altijd gemakkelijker op. Maar het is het wel waard!!

 

Een voorbeeld. 

Het is vandaag Blue Monday én Winnie de Poeh dag. 

Je mag kiezen dus 😀. 

Ik kies dan ook heel bewust voor Winnie de Poeh dag!

 

Blue Monday staat voor de meest depressieve dag van het jaar. 

Een snelle zoektocht leert me dat deze term in 2005 verzonnen is door de Britse psycholoog (jaja) Cliff Arnall. Deze dokterde een wiskundige formule uit die zou aantonen dat de derde maandag in januari de meest depressieve dag is. De formule bevat ingrediënten zoals een tekort aan salaris, post-feestdagen periode, mislukte voornemens, donkere dagen, de-vakantie-is-nog-ver-weg en natuurlijk de dag maandag.

 

Waarom ‘blue’? 

Er zijn er die zeggen dat in de Engelse scheepvaart de kleur blauw staat voor een uiting van rouw.

Een andere theorie is dat de kleur gerelateerd is aan de muziekstroming Blues.

 

Leuk weetje is dat de Britse media er achter kwam dat dhr. Arnall eigenlijk betaald werd door een reisbureau om zijn formule te ontwerpen 😃.

Blue Monday was dus geen wetenschappelijke formule maar een marketingtruc om mensen vakanties naar de zon te laten boeken!

 

Een gemiste oproep…

Daar staat het nummer te blinken, in het rood, op het scherm van mijn telefoon. 

En geen bericht op mijn voicemail. 

Alleen een onbekend nummer. Geen extra informatie. 

Ik krijg er acute buikpijn van. Echt!

 

Nee, niet omdat ik zo perfectionistisch ben dat ik denk dat ik alle telefoontjes direct moet kunnen beantwoorden (had echter wel gekund 😀) maar omdat ik dan moet terugbellen!

 

Ik moet terugbellen naar iemand die ik niet ken. 

Ik weet niet wie ik aan de lijn krijg.

Ik weet niet of deze persoon vriendelijk zal zijn of niet. 

Ik weet niet waarom men mij belt (negen op de tien keer gaat het om het maken van een afspraak maar je weet nooit dat ik nu iemand aan de lijn krijg met een boze reactie op iets). 

Ik weet niet of ik die persoon nu niet stoor met mijn telefoontje terug.

Ik weet niet of ik wel juist zal kunnen reageren en geen fout zal maken tijdens het gesprek.

Heel veel ‘ik weet het niet-s’. En daar hou ik niet van. 

 

Herken je dit? 

 

Laat ik vandaag lekker cliché beginnen: gelukkig nieuwjaar!! 🥳 

Net als iedereen hoop ik dat we dit jaar uit deze pandemie geraken en dat normaal weer gewoon normaal wordt. 

 

Maar daar wil ik het vandaag niet over hebben. 

Ik wil het hebben over goede voornemens. 

Ja, ook cliché, maar het is tenslotte 4 januari hé.

 

Over het nemen van goede voornemens zijn de meningen verdeeld. De ene neemt ze elk jaar, de andere begint er niet (meer) aan want het is bewezen dat deze voornemens tegen februari alweer vergeten zijn en nog iemand anders vindt dat iedere dag een nieuw begin is en dat je niet moet wachten tot 1 januari. 

En dat is allemaal waar. 

 

Maar laat dit jou niet tegenhouden!

Als je het leuk vindt om goede voornemens te bedenken, trek het jou dat niet aan wat anderen denken of dat je het hoogstwaarschijnlijk niet zal volhouden. Dat doe er niet toe!

 

Ik hou van puzzelen. 

Ieder stukje dat past, geeft mij een gevoel van voldoening. ‘Yes, weer eentje gevonden’. 

Soms voel ik ook verwondering omdat een stukje ergens past waar ik het niet had verwacht. 

En soms frustreer ik mij. Als ik een half uur op de puzzel zit te kijken maar niets vind. Dan moet ik even iets anders doen. Even afstand nemen. Als ik dan na een tijdje terug naar de puzzel kom, dan zie ik weer een paar stukjes. 

Soms komt dat ‘zien’ ook ineens. Dan kan ik tien stukjes na elkaar leggen. 

En als de puzzel af is, doe ik een vreugdedansje en kijk ik vol trots naar mijn werk. 

 

Maar wat is een puzzel eigenlijk? 

Een puzzel is een verzameling losse stukjes die een geheel vormen. Alleen moet je zelf uitvinden hoe de stukjes dit geheel vormen. Er komt geen handleiding bij. Maar dit zelf uitvinden, is nu net wel het plezier van het puzzelen. 

Orde scheppen in de chaos. Mijn favoriete bezigheid 😀 .

 

Je kan het zien in het hoofding van mijn website en op mijn facebook-pagina: ik ben een psychotherapeut voor ‘de gedreven vrouw die het beu is om zichzelf in de weg te staan!’. 

 Maar wat bedoel ik nu met ‘gedreven’?

 Het woordenboek beschrijft ‘gedreven’ als bevlogen, bezield, door een innerlijke aandrang gestuwd, enthousiast, fanatiek, gehaast, geïnspireerd, gemotiveerd, hartstochtelijk.

Keuze genoeg hé 😀. 

 Maar wat betekent dat dan in de praktijk? 

Hoe voel je dat? Dat je gedreven bent? 

Ben jij nu wel of niet die gedreven vrouw? 

 

‘En dat is oké’. 

Dit is het zinnetje waar veel van mijn cliënten het moeilijk mee hebben. 

Als ze mij dat horen zeggen, willen ze schreeuwen ‘nee, dat is niet oké!!’. 

 

Het is het zinnetje van de radicale aanvaarding: iets aanvaarden zoals het is. 

 

Velen hebben het daar moeilijk mee. 

Maar wat veel mensen niet zien, is dat verandering maar kan ontstaan vanuit de acceptatie. 

Als je iets kan aanvaarden zoals het is, alsof als het nooit zou veranderen, dan pas kan het veranderen. 

 

Omdat dit nogal abstract klinkt en zoals je van mij gewend bent: ik geef een persoonlijk voorbeeld. 

 

Elke week een nieuwsbrief schrijven. Het is niet altijd een gemakkelijke opdracht. 

Soms vloeien de woorden vanzelf op papier en soms is het trekken en sleuren voordat ik deftig kan verwoorden wat ik wil zeggen. 

 

Ondertussen heb ik al 45 nieuwsbrieven geschreven. Ja, ik heb ze geteld ? .

 

Soms denk ik wel eens ‘pfff, deze week niet’. Maar toch luister ik niet naar deze gedachte. 

Waarom niet? 

Omdat ik een engagement ben aangegaan. 

Een engagement ten opzichte van mijn lezers maar ook ten opzichte van mezelf!

Als ik zeg dat ik iets doe dan doe ik het ook. 

En dan kan je op mij vertrouwen en dan ben ik ook betrouwbaar voor mezelf. 

Eerst even een melding: voor wie zich nog wil inschrijven voor mijn gratis webinar ‘Stop met jezelf te saboteren!’, dat kan nog tot 18u deze avond (https://psyfero.be/aanvraag-webinar).

 

Ja, deze avond geef ik mijn eerste webinar. En het moet gezegd: ik ben zenuwachtig. 

Ik voel mij precies terug op school, wachtend op mijn mondeling examen ?.

Hoewel de gedachten die door mijn hoofd flitsen nu wel anders zijn. Terwijl ik tijdens examens dacht ‘zal ik het wel kunnen?’, denk ik nu ‘zal het wel interessant genoeg zijn?’.

 

Ja, je moet niet denken dat ik helemaal vrij ben van saboterende gedachten hoor. 

Een cliënte vroeg mij onlangs ‘waarom doe je jezelf dat toch aan?’. 

Maar zo zie ik het niet. Ik zie het niet als ‘iets wat ik mezelf aandoe’. Mocht ik zo denken dan zou ik het inderdaad niet doen.

Ik zie het als ‘ik wil dat kunnen’. Ik wil kunnen spreken met zo weinig mogelijk zenuwen.

Ik wil mijn visie, wat ik wil zeggen, kunnen delen zonder mij te laten tegenhouden. 

Ik heb me gisteren aangemeld voor een webinar rond intermitterend vasten. 

Het is een begrip dat ik al veel ben tegengekomen in artikels rond gezond eten en het is een onderwerp dat mij interesseert. 

Dus heb ik mij aangemeld. 

Ik wil bijleren. En hoe kan je dat beter doen dan te luisteren naar iemand met expertise hierin?

 

Ik lees veel, kijk regelmatig naar documentaires en bezoek graag een museum.

Ik ben een leergierig persoon. Ik wil altijd vooruit in mijn leven. Beter worden en mezelf verder ontwikkelen. 

 

Als mens hebben we zes universele basisbehoeften. Zes basale verlangens die we willen vervullen en ook nodig hebben voor een bevredigend leven. 

Deze zijn:

Toen in september de live-dag van het coachingstraject dat ik volg echt live mocht doorgaan, logeerde ik de nacht voordien in een B&B in de buurt. 

Ik werd ontvangen door een vriendelijke eigenares die mij een korte rondleiding gaf, de kamer toonde en me, na een korte uitleg, goedenacht wenste. 

 

En zoals iedereen weet, ga je dan - na de officiële uitleg - zelf eens op verkenning ?. 

 

Ik kwam echter al vlug tot de vaststelling dat er geen handdoeken waren op de kamer!

Behalve het kleine handdoekje naast de lavabo (te zien op de foto) was er niets anders te vinden. 

 

Wat nu gedaan? 

Misschien denk jij nu ‘a, logisch hé Vicky, dan vráág je toch handdoeken’.

Wel, ik doorliep een aantal fases ?.

 

Als ik mijn cliënten iets voorstel, zeggen ze vaak: ‘dat durf ik niet’. 

Meestal zeg ik dan ‘wat zou er nodig zijn voor jou om dit wel te durven’? En dan komt dikwijls het antwoord ‘meer zelfvertrouwen’.

‘Op het moment dat ik meer zelfvertrouwen heb dan ga ik eindelijk eens mijn mening zeggen!’.

‘Als ik meer in mezelf geloof, dan durf ik mijn creaties tonen aan de buitenwereld!’

En daar loopt het fout. 

Dat is een redenering die niet klopt. 

Maar de meeste mensen denken dat het wél op die manier werkt. 

Eerst zelfvertrouwen en dan….

 

Maar waar moet dit zelfvertrouwen dan vandaan komen? 

Zoals je waarschijnlijk wel weet, ben ik klinisch psycholoog en psychotherapeut.

Maar je vermoedelijk niet weet, is dat ik ook criminoloog ben. 

 

Na mijn studies tot klinisch psycholoog wou ik graag instappen in de officieren-opleiding bij de politie. 

Er was in die tijd echter wel wat tumult in het politielandschap want de hervorming was volop aan de gang (voor wie het zich herinnert: de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus). 

Mijn vader (zelf officier bij de politie) raadde mij aan om nog enkele jaren te wachten met instappen tot er meer duidelijkheid gekomen was. 

Ik had dus een ‘tussen-opleiding’ nodig zeg maar. Mijn keuze viel dan - om logische reden - op criminologie. 

Na mijn studie criminologie ben ik wel niet meer in de officieren-opleiding geraakt want ik had - klassiek verhaal - mijn huidige man ondertussen ontmoet en mijn hoofd stond toen naar andere zaken ?. En voor je de vraag stelt: nee, ik heb er geen spijt van ?.

Later, toen mijn oudste zoon net was geboren, ben ik wel opnieuw naar de schoolbanken getrokken maar dat is een verhaal voor een andere keer. 

 

Ik had het dus over mijn opleiding tot criminoloog. 

Maandagmorgen. Terwijl ik vanuit bed lig te luisteren naar mijn douchende zoon komt de ‘maandagblues’ opzetten. Je weet wel: je wordt langzaamaan wakker, beseft dat het maandag is en voelt een knoop in je maag. 

Veel mensen hebben last van de maandagblues. Zoek het maar eens op en je bent een paar uurtjes zoet met het lezen van artikels zoals ’14 tips om de maandagblues te verslaan’ en de vele afbeeldingen laten jou ongetwijfeld lachen van herkenning (ook een goed manier om de maandag te beginnen ?).

 

Veelal wordt de maandagblues geassocieerd met een negatieve houding ten opzichte van je werk (niet de juiste job, een ongemakkelijke bedrijfscultuur, …).

Bij mij heeft het echter niets met mijn werk te maken. Wel met het feit dat de leden van mijn gezin, na twee dagen samen te zijn geweest, weer elk hun eigen kant op vliegen. Ik moet ze terug ‘lossen’ en daar heb ik het altijd wat moeilijk mee.

Gezien ik nu toch volop in dat gevoel zit, wil ik iets schrijven over hoe ik daarmee heb leren omgaan. 

Misschien heb jij er iets aan, mocht je ook dit gevoel ervaren.

Of misschien denk je nu ‘waarom hier nog iets over schrijven Vicky, je hebt net gezegd dat het internet vol staat met tips’.

Ja, dat klopt, maar ík heb er nog niets over geschreven ?.

Je hoeft er nooit voor terug te schrikken om jouw eigen visie te delen ‘omdat er al zoveel bestaat’. Hoe meer mensen hun ervaringen delen, hoe meer kans dat iemand iets herkent en er iets mee kan. 

Geef jezelf toestemming om volledig authentiek jouw ding te doen. Maak jezelf hier geen zorgen in en stel jezelf hierin niet in vraag. Dat is de beste manier om van waarde te kunnen zijn voor een ander. 

 

Maar ik wijk af. De maandagblues dus.

Ik schreef het vorige vrijdag al kort in een FaceBook-bericht: #nood aan hersteltijd. 

Vorige week lanceerde ik de videotraining ‘Leer in vier stappen omgaan met je innerlijke criticus’. 

In deze videotraining was ook voorzien dat iedereen die mij zijn oefeningen terugstuurde, persoonlijk feedback zou krijgen. 

Gezien het de eerste keer is dat ik zoiets onderneem, had ik geen idee hoeveel mensen hun oefeningen zouden terugsturen. 

Ik kan je nu zeggen: er waren er heel wat! 

En daar ben ik ontzettend blij om. In de reacties kreeg ik ook te lezen dat de training heel waardevol en leerrijk was en dat men veel inzichten opdeed. 

Mijn hart kan hierom alleen maar een sprongetje maken ?.

 

Maar nu merk ik wel dat ik, na dergelijke intensieve week (want eigenlijk had ik niet echt tijd ingepland voor deze feedback), even wat hersteltijd nodig heb. 

Dat wil zeggen: voldoende ontspanning deze week gezien dit er vorig week bij ingeschoten was. 

En dan komt de vraag naar boven (ja, ook bij mij): ‘mag dit wel?’ ‘Mag ik deze week wat minder uren werken?’.

 

Heb je al gehoord van het toneelstuk ‘Vicky gaat live’? 

Het speelt momenteel in mijn hoofd. Tickets, noch reservaties nodig: het draait dag en nacht zonder pauzes ?.

Hoofdrolspelers: Reptielenbrein en Innerlijke Criticus.

 

Voor diegenen die nu begot niet weten waar ik het over heb. Een woordje uitleg.

 

Vrijdag heb ik op mijn FaceBook pagina aangekondigd dat ik in november een live webinar zal geven en dat ik ondertussen zal oefenen via FaceBook-lives. 

En natuurlijk heb ik hiermee mijn intern circuit geactiveerd. 

 

Ik schets jou even het toneelstuk dat momenteel schittert.

 

Fouten maken. De clichés hieromtrent zijn veelvuldig: ‘iedereen maakt fouten’, ‘niemand is perfect’, ‘van fouten maken kan je leren’, ….

We weten het allemaal en we vinden het allemaal juist. 

Maar wat voel je écht als je een fout hebt gemaakt? 

Er is immers een heel groot verschil tussen deze bovenstaande clichés denken en er daadwerkelijk ook van doordrongen zijn op gevoelsniveau. 

Ja, je kan prima denken dat je van fouten leert en dat fouten maken niet erg is en toch een stemmetje horen dat iets anders zegt.

Het stemmetje dat zegt dat je een stom kieken bent en dat je nooit iets goeds kan doen.

Of dat anderen jou dom vinden en een ‘raar gedacht’ over jou hebben nu. 

Het stemmetje dat jou, ondanks de mooie gedachten, toch doet slecht voelen.

 

Ik ken dat stemmetje, die innerlijke criticus, maar al te goed. 

Want, ik gooi er nog een cliché tegenaan, fouten maken is menselijk en ik ben een mens ?.

Een voorbeeld? 

Ik werk al vijftien jaar als zelfstandige in mijn eigen praktijk waarvan tien jaar in hoofdberoep. 

Dat wil dus zeggen dat ik voordien een werknemer was. 

Ik werkte onder andere op de rechtbank als bemiddelaar in strafzaken en als slachtofferbejegenaar (mijn eerste job) en bij het Lokaal Gezondsheidsoverleg als preventiewerker. 

In de rechtbank had ik vooral te maken met procureurs en onderzoeksrechters. In het Lokaal Gezondsheidsoverleg werkte ik vooral met artsen. 

In beide jobs voelde ik mij niet comfortabel. Waarom? 

 

Omdat ik dacht dat ik minder was dan hen. 

Procureurs, onderzoeksrechters, artsen, dat waren voor mij allemaal figuren met heel veel gezag en prestige in de maatschappij. Dat waren voor mijn mensen die ‘het gemaakt hadden’. Mensen waar ik naar opkeek. 

En hoewel ik zelf ook een expert was in mijn vakgebied, voelde dit voor mij niet zo. 

Ik voelde mij minderwaardig. Ik maakte mij klein. 

Ik durfde deze mensen amper aankijken. Hen een vraag stellen of even met hen telefoneren was horror voor mij. 

Maar dat was wel wat mijn job van mij verlangde. Ik moest bij hen langsgaan, vragen stellen, dossiers opvolgen, vergaderingen met hen beleggen en hen eigenlijk ook advies geven. 

Je kan je voorstellen dat ik met een knoop in mijn maag naar mijn werk vertrok en dat ik mij het liefs verschool in mijn bureau achter mijn computer. Een mail versturen lukte nog net maar al de rest bezorgde mijn slapeloze nachten, tonnen stress en heel veel uitstelgedrag.

Ik deed dan ook mijn werk niet goed (tuurlijk niet!) waardoor ik nog eens kritiek kreeg van mijn werkgever, wat mij dan nog eens extra stress opleverde. 

In de rechtbank diende ik uiteindelijk mijn ontslag in en bij het Lokaal Gezondheidsoverleg werd ik gered door een reorganisatie.

Ik had het echter wel gehad met die mega-stress. 

Afgelopen week vroeg een cliënte mij “word jij het niet beu om mij verschillende keren hetzelfde te zeggen?”.

Mijn antwoord: “nee”.

En dat is geen empathisch antwoord waarbij ik in mijn binnenste denk ‘ja hoor, ik vind dat echt vervelend’. Het is een antwoord dat ik meen. 

Waarom? 

Omdat ik weet dat veranderen te maken heeft met een bewustwordingsproces. 

En een bewustwordingsproces dat gaat niet in één keer. Dat gaat in stapjes, kleine stapjes. 

Inzichten moeten doorsijpelen. Beetje per beetje. 

En daarvoor is het nodig dat ik dezelfde zaken dikwijls herhaal. 

 

Het gaat er niet om dat je alles weet, het gaat erom dat je alles ook in de praktijk brengt. 

Herhaling en actie zorgen ervoor dat je iedere keer iets dieper gaat in hetzelfde spoor. 

Vergelijk het met spoorvorming op een wegdek. Deze ontstaat ook niet door er één keer over te rijden. 

Zo is het ook in onze hersenen. Een neurologisch pad wordt getrokken door telkens dezelfde denkpiste en bijhorende acties te herhalen. 

 

De vraag van vandaag: laat jij jou beïnvloeden door anderen? 

 

Ja, ik weet het, ik stel moeilijke vragen (of dat krijg ik altijd te horen van mijn cliënten ?). Maar dat is nu eenmaal mijn job. Jou laten nadenken over jouw patronen om hier, indien gewenst, iets aan te veranderen. 

Ik maak het echter ook wel weer wat gemakkelijker (krijg ik dan ook weer te horen van mijn cliënten) door er een persoonlijk verhaal en voorbeeld aan te koppelen. 

Zo wordt een abstracte vraag concreet en krijg jij handvaten om zelf op zoek te gaan in jouw eigen binnenkant. 

Dus om jou te helpen bij de vraag ‘laat jij jou beïnvloeden door anderen?’ wil ik jou het volgende vertellen. 

 

Ik ben aan het vervellen ?. 

Nee, niet omdat ik ben verbrand. Maar aan het vervellen zoals een slang. 

Voor je denkt dat ik gek geworden ben, laat het mij even uitleggen. 

 

De voorbije week voelde ik dat er iets in mij niet juist zat maar ik kon er mijn vinger niet op leggen. Geen drama-toestand maar niet mijn beste week zeg maar. Ik voelde dat ik extra behoefte had aan rust en weinig prikkels kon verdragen. 

Toen ik er op zaterdag een gesprek over had, was dit het beeld dat bij mij opkwam. Het beeld dat paste bij mijn gevoel: ik ben aan het vervellen.